Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Σικάγο 1886 – Πώς “γεννήθηκε” η εργατική Πρωτομαγιά




















Οι “μάρτυρες του Σικάγου”: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer απαγχονίστηκαν, ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή





Το κείμενο του Σ. Γιελέν «Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ», αποτελεί έως σήμερα μία πολύτιμη πηγή ενημέρωσης για τις συνθήκες υπό τις οποίες γεννήθηκε η «εργατική πρωτομαγιά». Αναδημοσιεύθηκε και ανατυπώθηκε σε εκατοντάδες έντυπα και γλώσσες στον πλανήτη τις τελευταίες δεκαετίες. Το κάνουμε κι εμείς, σήμερα, που το νόημα της εξέγερσης του Σικάγου, έχει διαστρεβλωθεί, παραχαραχτεί και προσαρμοστεί στα μέτρα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της εξυπηρέτησης μικροπολιτικών συμφερόντων με στόχο την περίφημη «εργασιακή ειρήνη» και τη σιγή… νεκροταφείου.



Σ. Γιελέν – «1886: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠO ΤΗ ΔΡΑΣΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ»
Όπως ο πανικός του 1873 σφράγισε τη γέννηση του συνειδητού εργατικού κινήματος σε εθνική κλίμακα, έτσι σφράγισε και τη γέννηση μιας πρακτικής και ρεαλιστικής αντίληψης για το σοσιαλισμό -αντίληψης που επρόκειτο να αντικαταστήσει τους απόμακρους ουτοπικούς πόθους των πρώτων σοσιαλιστών που περιορίζονταν σε “υψηλές” διανοουμενίστικες συζητήσεις και ρομαντικά δοκίμια. Από κείνη την εποχή οι σοσιαλιστές, αντί να τρέφουν ιδεαλιστικές ελπίδες για το αύριο, άρχισαν να δρουν για το σήμερα, οργανώνοντας διαδηλώσεις πεινασμένων, διαδηλώσεις ανέργων, απεργίες, μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές καμπάνιες. Αρχικά λειτούργησαν μέσα από το Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. που είχε ιδρυθεί το 1876 και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις απεργίες των σιδηροδρομικών το 1877, ιδιαίτερα στο Σικάγο και το Σαιν Λούις. Μετά την αποτυχία αυτών των απεργιών το Εργατικό Κόμμα αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα που είχε σαν πρωταρχική του λειτουργία την πολιτική δράση, άσχετο αν διατήρησε φιλικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Όταν έγινε αυτή η αλλαγή, η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ. διέταξε να σταματήσουν οι μαζικές συγκεντρώσεις για να παρουσιάσει στα νομοθετικά σώματα προτάσεις σχετικές με την καθιέρωση του οκτάωρου, αποφάσεις για την κατάργηση όλων των απαγορευτικών νομοσχεδίων και για την αγορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών.

Παρόλα αυτά, το σοσιαλιστικό κίνημα στην Αμερική αντικατόπτριζε το σχίσμα της Πρώτης Διεθνούς -οι φράξιες που δημιουργήθηκαν διαχωρίστηκαν με αφορμή θέματα τακτικής και μεθοδολογίας. Οι Διεθνιστές υποστήριζαν τον μυστικό εξοπλισμό και την άμεση προετοιμασία για την κοινωνική επανάσταση, ενώ ο συνδικαλισμός και η πολιτική θα χρησίμευαν σαν επικουρικές δραστηριότητες που έπρεπε να βρίσκονται κάτω από αυστηρή επιτήρηση από φόβο μήπως οδηγήσουν στο προδοτικό ρεύμα του οπορτουνισμού. Οι Λασσαλικοί, από την άλλη μεριά, ζητούσαν τη σταδιακή δημιουργία μιας νέας κοινωνίας μέσω της εκπαίδευσης, της πολιτικής οργάνωσης και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Οι Λασσαλικοί ελέγχανε για μερικά χρόνια την πολιτική του κόμματος και τόλμησαν ακόμα και στο Σικάγο, το παραδοσιακό οχυρό του συνδικαλισμού και των επαναστατικών στοιχείων, να ταχτούν υπέρ της συμμετοχής στις εκλογές. Γρήγορα λοιπόν ξέσπασε μια διαμάχη όσον αφορά τις αγωνιστικές εργατικές οργανώσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές, η Lehr und Wehr Verein, είχε δημιουργηθεί από γερμανούς σοσιαλιστές του Σικάγου το 1875, με στόχο να προστατευθούν ενάντια στους τραμπουκισμούς των παλαιότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων.



Η ανάγκη για την ύπαρξη αυτής της προστασίας αποδείχτηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της απεργίας των επιπλοποιών τον Ιούλιο του 1877, όταν η αστυνομία επιτέθηκε με εξωφρενική κτηνωδία ενάντια σε ειρηνικές συγκεντρώσεις. Η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ., με το να απαρνηθεί όλες τις αγωνιστικές οργανώσεις, συγκρούστηκε ακόμα περισσότερο με τα επαναστατικά στοιχεία του Σικάγου. Η εχθρότητα αυτή έγινε εντονότερη το 1880 μετά την παταγώδη αποτυχία των σοσιαλιστών στις εκλογές. Επιπλέον, ο μοναδικός σοσιαλιστής δημοτικός σύμβουλος που εκλέχτηκε ξανά στο Σικάγο δεν κατάφερε να αναλάβει τα καθήκοντά του λόγω της παρασκηνιακής χειραγώγησης από μέρος του Δημοκρατικού δημοτικού συμβουλίου, οπότε οι επαναστάτες τόνισαν το πόσο μάταιο ήταν να κατακτηθεί η νέα κοινωνία μέσα από τις κάλπες. Οι τάξεις των επαναστατών πλήθυναν χάρη στην προσχώρηση πάρα πολλών γερμανών εργατών που διαφωνούσαν με το αντισοσιαλιστικό διάταγμα του 1878, γεγονός που κατέληξε σε μια συνδιάσκεψή τους που έγινε στο Σικάγο τον Οκτώβριο του 1881.



Πριν από την άφιξη του Γιόχαν Μοστ στην Αμερική, δεν ήταν τόσο ισχυρό το κίνημα των επαναστατικών ομάδων. cf83ceb7cebcceb1ceb9ceb1Η εμφάνιση του Μοστ -υποστηρικτή των απόψεων του Μπακούνιν και του Νετσάγιεφ, και ιδρυτή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργαζομένων, γνωστής ως “Μαύρης Διεθνούς”- παραγκώνισε τους κοινοβουλευτικούς σοσιαλιστές. Στα θεωρητικά θέματα ο Μοστ δεν ήταν καθαρός αναρχικός, παρόλα αυτά, στην πράξη υποστήριξε την αναρχική τακτική της τεροριστικής δράσης ενάντια στην Εκκλησία και το Κράτος, δράση που πραγματοποιείται από το άτομο με δική του πρωτοβουλία, ώστε να μην διακινδυνεύσει ολόκληρο το κίνημα αν συλληφθεί ο δράστης της μεμονωμένης πράξης. Πίστευε ότι μόνο τα όπλα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στους εργάτες κάποια ισότητα απέναντι στην αστυνομία και το στρατό. Πρότεινε τη δημιουργία σώματος οπλοφόρων και την εξολόθρευση της “άθλιας φάρας”, της “φάρας των ερπετών”, της “ράτσας των παράσιτων”. Σε μια μπροσούρα του με τίτλο “Το Κτήνος της Ιδιοκτησίας” διακήρυξε ότι δεν θα έπρεπε να γίνει κανένας συμβιβασμός με την τωρινή κοινωνία, αλλά θα έπρεπε να εξαπολυθεί ανελέητος πόλεμος, μέχρι που να “καταδιωχθεί, ως το τελευταίο του κρησφύγετο και να καταστραφεί ολοκληρωτικά” το κτήνος της ιδιοκτησίας.



Παρακινημένοι από την αγκιτάτσια του Μοστ, οι εκπρόσωποι των επαναστατικών αντικοινοβουλευτικών ομάδων από 26 πόλεις συγκεντρώθηκαν στο Πίτσμπουργκ στις 14 Οκτωβρίου 1883 για να αναδιοργανώσουν τη Διεθνή Ένωση Εργατών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχουν πάλι δύο ξεχωριστά στοιχεία συνενωμένα μόνο από την αντίθεσή τους ως προς την πολιτική δράση. Οι αντιπρόσωποι από τη Νέα Υόρκη και τις ανατολικές Πολιτείες με πρώτο και καλύτερο το Γιόχαν Μοστ, υποστήριξαν την ατομικιστική αναρχική τακτική, ενώ οι αντιπρόσωποι από το Σικάγο και απ’ τις δυτικές Πολιτείες, καθοδηγούμενοι από τους Άλμπερτ Πάρσονς και Ώγκαστ Σπάιζ, υποστήριξαν κάποιο μείγμα αναρχισμού και συνδικαλισμού που τελικά έμεινε γνωστό σαν “Ιδέα του Σικάγου”. Η παραλλαγή αυτή πλησίαζε περισσότερο τον συνδικαλισμό παρά τον αναρχισμό, στο βαθμό που αναγνώριζε το συνδικάτο σαν “εμβρυακή ομάδα” της μελλοντικής κοινωνίας και σαν μονάδα μάχης ενάντια στον καπιταλισμό.



Παρόλα αυτά, τα συνδικάτα δεν επρόκειτο να αγωνιστούν για τα επιφανειακά και οπορτουνιστικά προνόμια των μεγάλων μισθών και του μικρού ωραρίου, δεν θα έμεναν ικανοποιημένα παρά μόνο με τον πλήρη αφανισμό του καπιταλισμού και τη δημιουργία της ελεύθερης κοινωνίας. Ο συνδικαλισμός, στον αγώνα του ενάντια στον καπιταλισμό, δεν θα κατέφευγε στην πολιτική δράση αλλά αντίθετα θα δυσπιστούσε απέναντι σε κάθε κεντρική εξουσία και θα διαφύλαττε κάθε προσπάθεια ενάντια στην προδοτική ηγεσία. Θα συγκέντρωνε την προσοχή του στην απευθείας δράση των μελών της βάσης. Δύο μονάχα βασικές αρχές απόμεναν για να εναρμονιστεί απόλυτα η “Ιδέα του Σικάγου” με το σύγχρονο συνδικαλισμό: η Γενική Απεργία και το Σαμποτάζ, απόψεις που εκείνη την εποχή δεν αναπτύχθηκαν θεωρητικά.

Μια και η φράξια των δυτικών Πολιτειών ήταν μεγαλύτερη απ’ όλες τις άλλες, το συνέδριο επικύρωσε τη σπουδαιότητα του συνδικαλισμού. Και η απευθείας δράση -η βία- ήταν η τακτική που θα εφαρμοζόταν.



Η πλατφόρμα της Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στο “Συναγερμό” -εφημερίδα του Σικάγου με εκδότη τον Πάρσονς- έλεγε, ανάμεσα σ’ άλλα τα εξής:

Η σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων βασίζεται στη ληστεία των μη-ιδιοκτητών από μέρους των ιδιοκτητών, οι καπιταλιστές εξαγοράζουν το μόχθο των φτωχών προσφέροντας μισθούς που αρκούν μονάχα για την επιβίωση, απορροφώντας ολόκληρη την υπεραξία… Μ’ αυτό τον τρόπο, ενώ οι φτωχοί στερούνται ολοένα και περισσότερο τις δυνατότητες εξέλιξης, οι πλούσιοι θησαυρίζουν ληστεύοντας ολοένα και περισσότερο…



Το σύστημα αυτό είναι άδικο, παράλογο και καταστροφικό. Άρα εκείνοι που υποφέρουν κάτω απ’ αυτό το σύστημα και δεν θέλουν να είναι υπεύθυνοι για τη συνέχισή του πρέπει να πολεμήσουν για την καταστροφή του με όλα τα μέσα και με όλες τους τις δυνάμεις. Οι εργάτες δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από καμιά εξωτερική πηγή στον αγώνα τους ενάντια στο τωρινό σύστημα· πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους με τις δικές τους μόνο προσπάθειες. Μέχρι τώρα, καμιά προνομιούχα τάξη δεν παραιτήθηκε από την τυραννία, και οι σημερινοί καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τα προνόμιά τους κι από την εξουσία τους χωρίς να εφαρμόσουν κατασταλτικά μέτρα… Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ο αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στη μπουρζουαζία πρέπει να έχει βίαιο χαρακτήρα, ότι οι διαμάχες που αφορούν τις διάφορες μισθολογικές αυξήσεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον τελικό στόχο… Σ’ αυτές τις συνθήκες, υπάρχει μονάχα μια λύση -η βία… Η αγκιτάτσια για οργάνωση, για οργανώσεις με σκοπό την εξέγερση, στην περίπτωση βέβαια που οι εργάτες θα πετάξουν τις αλυσίδες τους”.

Πρόκειται για πρόγραμμα που διακήρυττε χωρίς προσχήματα την καταστροφή της υπάρχουσας οικονομικής και πολιτικής τάξης πραγμάτων, ένα πρόγραμμα που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.



Στο Σικάγο, χάρη στη μεγάλη ιστορία των βιαιοπραγιών της αστυνομίας, πάρα πολλοί εργάτες προσχώρησαν στη Διεθνή – τελικά η συμμετοχή της πόλης αυτής ξεπερνούσε το 1/3 των 5.000-6.000 μελών της. Οι πιο ικανοί και εύστροφοι ηγέτες της Διεθνούς στο Σικάγο ήταν ο Πάρσονς, ο Σπάιζ, ο Σάμουελ Φήλντεν και ο Μάικελ Στσουώμπ. Οι Διεθνιστές του Σικάγου έβγαζαν πέντε εφημερίδες: το “Συναγερμό”, δεκαπενθήμερη εφημερίδα στα αγγλικά με κυκλοφορία 2.000 φύλλων, την “Εργατική Εφημερίδα του Σικάγου”, ημερήσια στα γερμανικά, με εκδότη τον Σπάιζ και με κυκλοφορία 3.600 φύλλων, την “Fackel”, την “Vorbote” και την “Budoucnost” που γράφονταν στη βοημική διάλεκτο. Αυτός ο επαναστατικός πυρήνας διείσδυσε γρήγορα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Επηρεασμένο απ’ αυτόν τον πυρήνα το τοπικό Συνδικάτο Καπνεργατών, τον Ιούνιο του 1884, κάλεσε όλα τα συνδικάτα της πόλης να αποχωρήσουν από τη συντηρητική Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση και να οργανώσουν ένα Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο με καθαρά αγωνιστική πολιτική. Τέσσερα συνδικάτα γερμανών εργατών απάντησαν στο κάλεσμα -οι μεταλλουργοί, οι εργάτες των σφαγείων, οι ξυλεργάτες και οι επιπλοποιοί- και αποδέχτηκαν μια κοινή διακήρυξη αρχών: “όλη η γη αποτελεί κοινωνική κληρονομιά, ο πλούτος είναι δημιούργημα της εργασίας, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αρμονία ανάμεσα στους εργάτες και το κεφάλαιο, κάθε εργάτης οφείλει να αποσπαστεί από τα καπιταλιστικά πολιτικά κόμματα και ν’ αφοσιωθεί στο συνδικάτο”. Από την αρχή το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο βρισκόταν σε συνεννόηση με την ομάδα των Διεθνιστών. Άλλωστε το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα εξακολουθούσε να υποστηρίζει τη Συνασπισμένη Επαγγελματική και Εργατική Συνέλευση.



Για ένα χρόνο η ανάπτυξη του νέου Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου ήταν μικρή, παρόλα αυτά, στο τέλος του 1885 είχαν προσχωρήσει σε αυτό 13 συνδικάτα, ενώ η Συνασπισμένη Συνέλευση διατηρούσε 19. Ύστερα από λίγους μήνες όμως, τον Απρίλιο του 1885, συμμετείχαν στο Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο 22 συνδικάτα από τα οποία τα 11 ήταν τα μεγαλύτερα στην πόλη. Διατήρησε την επαφή του με τη Διεθνή και προσχώρησε στις διαδικασίες της, συμμετέχοντας στις μαζικές συγκεντρώσεις της. Άρχισε μια έντονη αγκιτάτσια για την καθιέρωση του οκτάωρου, παρόλο που όσον αφορά τα κίνητρα διέφερε από τη συντηρητική Συνασπισμένη Συνέλευση και τους Ιππότες της Εργασίας – δεν θεωρούσε σημαντική τη μείωση της εργάσιμης ημέρας αλλά τη δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και την πάλη των τάξεων. Ύστερα από εισήγηση του Σπάιζ, τον Οκτώβριο του 1885, υιοθέτησε την ακόλουθη απόφαση:

“Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα για να προβάλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό: ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του οκτάωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση σ’ αυτή την ταξική πάλη με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοιχτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινούς μας καταπιεστές, τους αριστοκράτες αλήτες και τους εκμεταλλευτές. Η πολεμική μας κραυγή είναι: “θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου γένους!”



Στο Σικάγο, την πρωτοβουλία για την καθιέρωση του οκτάωρου την ανέλαβε ο Σύνδεσμος για την Καθιέρωση του Οκτάωρου, στον οποίο συμμετείχαν η Συνασπισμένη Συνέλευση, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και οι Ιππότες της Εργασίας – παρόλο που το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο συνεργάστηκε ενεργητικά. Την τελευταία Κυριακή πριν από την Πρωτομαγιά οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση για το οκτάωρο στην οποία πήραν μέρος 25.000 άτομα και μίλησαν οι Πάρσονς, Σπάιζ, Φήλντεν και Στσουώμπ. Όταν έφτασε η μέρα του αγώνα, τα περισσότερα μέλη της κίνησης για την καθιέρωση του οκτάωρου υποστήριξαν τα συνθήματα του Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου και της Διεθνούς.



Η ΜΠΟΜΠΑ ΠΕΦΤΕΙ

Η απεργία ξεκίνησε στο Σικάγο με φοβερή ορμητικότητα και με τεράστιες ελπίδες επιτυχίας. Γύρω στους 40.000 εργάτες κατέβηκαν σε απεργία την 1η Μαΐου όπως είχε κανονιστεί, και τελικά έφτασαν να απεργούν 65.000 εργάτες μέσα σε τρεις ή τέσσερις μέρες. Αλλά κι αυτός ο αριθμός δεν αντιπροσώπευε ολόκληρο το δυναμικό της πόλης: χωρίς να γίνει απεργία ικανοποιήθηκε το αίτημα για μείωση της εργάσιμης ημέρας περισσότερων από 45.000 εργατών. Επιπλέον, απεργούσαν ήδη χιλιάδες εργάτες στο Λέηκ Σωρ, στο Γουώμπας, στο Σικάγο, στο Μιλγουώκη, στο Σαιν Πωλ και σε διάφορους σταθμούς μεταφορών οι απεργοί διαμαρτύρονταν για την πρόσληψη εργατών που δεν ανήκαν στο συνδικάτο. Αντιμετωπίζοντας ένα τέτοιο μαζικό κίνημα ο αρχηγός της αστυνομίας Έμπερσολντ κατάλαβε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ζήτησε να βρίσκεται σ’ επιφυλακή, το Σάββατο, 1η Μαΐου, ολόκληρη η δύναμη της αστυνομίας και των χαφιέδων του Πίνκερτον – δύναμη που ενισχύθηκε από ιδιωτικούς μπασκίνες, μισθωμένους πρώτα από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων, καθώς και με ειδικούς χαφιέδες, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τη Μεγάλη Στρατιά του Πότομακ. Παρόλες όμως τις πολεμικές προετοιμασίες, το Σάββατο κύλησε ειρηνικά. Η πόλη είχε γιορτινή εμφάνιση με τα εκατοντάδες κλειστά εργοστάσια και τους χιλιάδες απεργούς που περιδιάβαιναν τους δρόμους οικογενειακά. Έγιναν πορείες και μαζικές συγκεντρώσεις κι ακούστηκαν λόγοι στα πολωνικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τη βοημική διάλεκτο.

Αντιμέτωποι με μιαν απεργία που παρουσίαζε απρόβλεπτη δύναμη και διάθεση αλληλεγγύης, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι συνασπίστηκαν για να τη συντρίψουν. Στις 27 Απριλίου ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Υποδηματοποιίας στον οποίο συμμετείχαν 60 βιομήχανοι αυτοπροσώπως και 160 με γραπτή δήλωσή τους. Ο Σύνδεσμος αποσκοπούσε στο συντονισμό της δράσης των εκμεταλλευτών. Τα μεγαλύτερα χυτήρια σιδήρου, χάλυβος, χαλκού και μπρούτζου διακήρυξαν ότι θ’ αντιτάσσονταν στο αίτημα για την καθιέρωση του οκτάωρου.



Το πρωί της πρωτομαγιάς συνεδρίασαν οι εκπρόσωποι των μεγάλων πλανιστηρίων για να αποφασίσουν με ποιο τρόπο θα αντιδράσουν ενάντια στους απεργούς. Το ίδιο βράδυ πήραν μέρος σ’ αυτή τη συγκέντρωση οι ξυλέμποροι και οι εταιρείες συσκευασιών -έτσι, σύσσωμη η ξυλοβιομηχανία αποφάσισε να μην κάνει καμιά παραχώρηση στους εργάτες. Παρόλα αυτά, τη Δευτέρα 3 Μαΐου η εξάπλωση της απεργίας ήταν τρομακτική. Το ποτάμι κοντά στην ξυλεμπορική Αγορά είχε πλημμυρίσει από παρατημένη ξυλεία, ενώ έρχονταν 300 μαούνες γεμάτες φορτίο σε εκδήλωση συμπαράστασης. Οι οικοδομικές εργασίες που εκείνη την εποχή βρισκόντουσαν σε άνθιση, παρέλυσαν ξαφνικά. Τα μεγάλα χυτήρια μετάλλων και οι μεταφορικοί σταθμοί μπλοκαρίστηκαν. Για να σπάσει η απεργία ήταν πια αναγκαία μια καθαρά επιθετική ενέργεια. Τη Δευτέρα τα γκλομπ της αστυνομίας άρχισαν να διαλύουν τις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έγιναν σοβαρές φασαρίες στο εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ Χάρβεστερ. Η αντιδικία ανάμεσα στον εργοστασιάρχη Μακ Γκόρμικ και τους εργάτες χρονολογείται από τα μέσα Φεβρουαρίου όταν η επιχείρηση κήρυξε λοκ-άουτ ενάντια στους 1.400 υπαλλήλους, αντιμετωπίζοντας έτσι το αίτημά τους να σταματήσει η δίωξη ορισμένων συναδέλφων τους που είχαν απεργήσει παλιότερα. Τους επόμενους δυο μήνες οι απεργοσπάστες, οι χαφιέδες του Πίνκερτον και οι μπασκίνες έκαναν λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον των απεργών.

Η αστυνομία εξαπέλυσε την επίθεσή της το απόγευμα της Δευτέρας, 3 Μαΐου. 6.000 απεργοί ξυλεργάτες συγκεντρώθηκαν κοντά στο Μαύρο Μονοπάτι, ένα μίλι βόρεια απ’ το εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ, με σκοπό τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα στελνόταν στους ξυλεμπόρους. Ενώ ο Σπάιζ μιλούσε στη συγκέντρωση, μια ομάδα 200 περίπου ατόμων αποσπάστηκε αυθόρμητα από το πλήθος των απεργών, έκανε πορεία προς το εργοστάσιο και επιτέθηκε στους απεργοσπάστες που εκείνη τη στιγμή έφευγαν για το σπίτι τους.

Μέσα σε 10-15 λεπτά πλάκωσαν οι μπάτσοι – πάνω από 200. Στο μεταξύ ο Σπάιζ και οι συγκεντρωμένοι απεργοί βλέποντας τα περιπολικά κι ακούγοντας πυροβολισμούς ξεκίνησαν για το εργοστάσιο -στο δρόμο συναντήθηκαν με τη δύναμη των γκλομπ και των όπλων- οι αστυνομικοί πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα τους απεργούς που έτρεχαν για να ξεφύγουν. Αποτέλεσμα: τέσσερις νεκροί και πάρα πολλοί τραυματίες.

Ο Σπάιζ αγανακτισμένος από τις νέες αγριότητες της αστυνομίας πήγε βιαστικά στο τυπογραφείο της “Εργατικής Εφημερίδας του Σικάγου” και κυκλοφόρησε την ακόλουθη προκήρυξη στα αγγλικά και τα γερμανικά:



ΕΚΔΙΚΗΘΕΙΤΕ! ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ!!!

Τ’ αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους -την αστυνομία- και δολοφόνησαν έξι από τα αδέρφια μας σήμερα το απόγευμα στη φάμπρικα του Μακ Γκόρμικ. Σκότωσαν τ’ άμοιρα αδέρφια μας γιατί όπως και σεις είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν τη μείωση των ωρών σκλαβιάς. Τους σκότωσαν για να αποδείξουν σε σας τους “Ελεύθερους Αμερικανούς Πολίτες” ότι πρέπει να είσαστε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε αποφασίσουν να σας επιτρέψουν αλλιώς θα πεθάνετε!
Εδώ και χρόνια υφίστασθε τις πιο χυδαίες ταπεινώσεις, εδώ και χρόνια υποφέρετε αμέτρητα πλήγματα, αμέτρητες αδικίες, εργαζόσαστε μέχρι αναισθησίας, υποφέρετε από τους πόνους της ένδειας και της πείνας· τα παιδιά σας τα θυσιάσατε στον αφέντη της φάμπρικας – με λίγα λόγια όλα αυτά τα χρόνια ήσασταν δυστυχισμένοι και υπάκουοι σκλάβοι. Γιατί; Για να ικανοποιήσετε την αδηφάγα φάρα, για να γεμίσετε τα χρηματοκιβώτια του κοπρίτη, κλέφτη αφέντη σας; Όταν τώρα του ζητάτε να σας ελαφρώσει το φορτίο σας, στέλνει τα λαγωνικά του για να σας πυροβολήσουν, να σας σκοτώσουν!
Αν είσαστε άντρες, αν είσαστε τέκνα των πατεράδων σας που έχυσαν το αίμα τους για να σας ελευθερώσουν, τότε θα σηκώσετε τ’ ανάστημά σας, θα δείξετε τη δύναμή σας και θα καταστρέψετε εσείς το απαίσιο τέρας που θέλει να σας καταστρέψει. Στα όπλα, σας καλούμε στα όπλα!



Τ’ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΑΣ

Το επόμενο βράδυ μια δεύτερη προκήρυξη καλούσε σε μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Παλιά Αγορά της οδού Ράντολφ.

Το πρωί της Τρίτης, 4 Μαΐου, ξημέρωσε με την αστυνομία να επιτίθεται ενάντια σε 3.000 απεργούς κοντά στην 35η οδό. Οι επιθέσεις κατά των συγκεντρωμένων απεργών συνεχίστηκαν και το απόγευμα, ειδικά στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Ο δήμαρχος Χάρρισον έδωσε άδεια για μαζική συγκέντρωση εκείνη τη βραδιά και στις 7 η ώρα ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην Πλατεία Αγοράς, το κέντρο των ξυλεμπορικών. Μεταξύ 8 και 9 η ώρα είχαν εμφανιστεί περίπου 3.000 άτομα, ανάμεσά τους και ο δήμαρχος Χάρρισον που παρακολουθούσε σαν θεατής για να μην διασαλευτεί η τάξη. Στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεμπλαίν, μισό τετράγωνο απόσταση από τη συγκέντρωση, ένα αρκετά μεγάλο σώμα αστυνομικών βρισκόταν σ’ ετοιμότητα. Η συγκέντρωση ήταν πολύ ήσυχη. Ο Σπάιζ μίλησε στους απεργούς από ένα αμάξι μπροστά στο εργοστάσιο των αδερφών Κραίην. Ύστερα μίλησε ο Πάρσονς που περιορίστηκε στο θέμα του οκταώρου. Ύστερα μίλησε ο Φήλντεν. Γύρω στις 10 μια δυνατή καταιγίδα άρχισε να διαλύει τη συγκέντρωση, ενώ εκείνη την ώρα ο Σπάιζ και ο Πάρσονς είχαν φύγει. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο Φήλντεν που μιλούσε στον κόσμο που ήταν ακόμα εκεί. Ο δήμαρχος Χάρρισον που είχε κρίνει ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική και ότι όλα είχαν τελειώσει, έφυγε λίγο μετά τις 10, κάλεσε το αστυνομικό τμήμα για να δώσει αναφορά και μετά πήγε να κοιμηθεί στο σπιτάκι του.


Ύστερα από λίγα λεπτά, ο διευθυντής της αστυνομίας, Τζων Μπόνφηλντ, μισητός σ’ όλη την πόλη για την κτηνωδία του, μπήκε επικεφαλής ενός αποσπάσματος 180 μπάτσων για να διαλύσει όσους είχαν απομείνει από τη συγκέντρωση. Η ενέργεια αυτή δεν είχε κανένα νόημα πέρα από το ότι ο Μπόνφηλντ ήθελε να προκαλέσει άλλο ένα μακελειό. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της Πολιτείας, Ώλντγκενλντ, “ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για το θάνατο των αστυνομικών”. Οι μπάτσοι κρατήθηκαν σε κάποια απόσταση από το αμάξι των ομιλητών και ένας λοχαγός Γουώρντ διέταξε τους συγκεντρωμένους να διαλυθούν.



Ο Φήλντεν απάντησε ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Καθώς ο Γουώρντ στράφηκε για να δώσει διαταγή στους άντρες του μια βόμβα έπεσε από ένα σημείο στο πεζοδρόμιο λίγο πιο αριστερά από το αμάξι. Η έκρηξη έγινε εκεί που στέκονταν οι μπάτσοι και τραυμάτισε 66. Απ’ αυτούς οι επτά πέθαναν αργότερα. Η αστυνομία άρχισε αμέσως να πυροβολεί υστερικά το πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας 200. Πανικός ξέσπασε στη γειτονιά. Έγιναν τηλεφωνήματα σε γιατρούς. Τα φαρμακεία γέμισαν τραυματίες.



Μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος έριξε τη βόμβα. Υπάρχουν τρεις πιθανότητες:

1) ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ υποστήριζε στο απαλλακτικό διάγγελμά του το 1893 ότι ρίχτηκε από κάποιον σαν αντίποινα για όλες τις βιαιότητες του Μπόνφηλντ και της αστυνομίας. “…Αποδεικνύεται ότι κατά πάσα πιθανότητα η βόμβα ρίχτηκε από κάποιον που ζητούσε προσωπική εκδίκηση, ότι οι αρχές ακολούθησαν μια τακτική που ήταν φυσικό να προκαλέσει όλα όσα προκάλεσε, ότι αρκετά χρόνια πριν από το επεισόδιο της Παλιάς Αγοράς δεν είχαν σημειωθεί εργατικές ταραχές και ότι σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί εργάτες που δεν ήταν ένοχοι καμιάς κατηγορίας είχαν δολοφονηθεί, και κανένας από τους δολοφόνους δεν πέρασε από δικαστήριο. Οι μαρτυρίες που δόθηκαν στους ανακριτές και εκτέθηκαν εδώ αποδεικνύουν ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις πυροβολήθηκαν άτομα και σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να πυροβοληθούν· παρόλα αυτά δεν κατηγορήθηκε κανείς. Στο Σικάγο έγιναν πολλές απεργίες κατά τις οποίες η αστυνομία όχι μόνο επιτέθηκε ενάντια στους ανθρώπους, αλλά και χωρίς καμιά νομική δικαιοδοσία εισέβαλε και διέσπασε ειρηνικές συγκεντρώσεις· σε πολλές περιπτώσεις που δεν ήταν ένοχοι στο παραμικρό”.



2) Η πιθανότητα ενός προβοκάτορα δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Η αστυνομία του Σικάγου εκείνη την εποχή ήταν ικανή για κάτι τέτοιο. Το πρωί μετά την έκρηξη της βόμβας ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ έκανε την εξής ανακοίνωση:

“Θα λάβωμεν δραστικά μέτρα διά την σύλληψιν των ηγετών της υποθέσεως αυτής. Η ενέργεια της χθεσινής νυκτός θα αποδείξει ότι η βομβιστική και δυναμιτιστική φρασεολογία δεν ήτο απλή πομφόλυξ… Η επίθεσις εναντίον ημών ήτο κτηνώδης και θρασύδειλος”. (Η υπογράμμιση έγινε από τον ίδιο τον Μπόνφηλντ).



Η υπογραμμισμένη πρόταση ίσως υποδηλώνει μια παλιά πρόθεσή του να αποδείξει ότι η “δυναμιτιστική φρασεολογία” δεν ήταν “απλή πομφόλυξ”.

3) Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ένοχος ο αναρχικός Ρ. Στσνάουμπελτ, γαμπρός του Μ. Στσουώμπ. Το γεγονός ότι συνελήφθηκε δύο φορές και αφέθηκε ελεύθερος σε περίοδο που η αστυνομία συνελάμβανε και φυλάκιζε όλους τους αναρχικούς και συμπαθούντες που μπορούσε να αρπάξει, δημιουργεί την υποψία ή μάλλον τη βεβαιότητα ότι η αστυνομία ήθελε να τον ξεμπερδέψει για να μπορέσει να καταδικάσει τους οκτώ σημαντικότερους επαναστάτες ηγέτες.



Ο δικαστής Γκάρυ που αναθεώρησε την υπόθεση επτά χρόνια μετά την πρώτη δίκη παραδέχτηκε πως ήταν πολύ πιθανή η ενοχή του Στσνάουμπελτ και πως η απαλλαγή του μπορεί να έγινε όταν ακριβώς ήταν ο σημαντικότερος ύποπτος. Ο Γκάρυ συμπέρανε, παρόλα αυτά, ότι “ή ο Στσνάουμπελτ ή κάποιος άλλος πέταξε τη βόμβα, πράγμα που δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία”.



Οι εφημερίδες, όχι μόνο στο Σικάγο, αλλά και παντού, άρχισαν να σπέρνουν τον πανικό. Απαίτησαν την εκτέλεση όλων των ανατρεπτικών στοιχείων. Μέσα σε λίγες μέρες η αστυνομία συνέλαβε τους κυριότερους αναρχικούς επαναστάτες της πόλης – τους Σπάιζ, Φήλντεν, Στσουώμπ, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ, Όσκαρ Νημπ και άλλους, ακόμα και τους 25 τυπογράφους της “Εργατικής Εφημερίδας”. Ο μόνος που διέφυγε ήταν ο Πάρσονς που η αστυνομία δεν μπορούσε να τον συλλάβει παρά το φοβερό κυνηγητό. Όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του μπάτσου Μ. Τζ. Ντήγκαν οι εφημερίδες απαίτησαν κραυγαλέα βιαστικές δίκες στο κακουργιοδικείο. Για αρκετές βδομάδες αναζωπύρωναν το αίσθημα τρομοκρατίας που επικρατούσε στο κοινό. Οι τίτλοι τους ήταν χαρακτηριστικοί: Αιμοδιψή κτήνη, Ερυθροί ρουφιάνοι, Ερυθροί ταραξίες, Κατασκευαστές βομβών, Ερυθροί αγκιτάτορες, Αναρχικοί δυναμιτιστές, Αιμοδιψή τέρατα, Εκσφενδονιστές βομβών, Βομβολάτρες. Η εφημερίδα Chicago Tribune έγραφε στις 6 Μαΐου: “Τα φίδια αυτά θράφηκαν και αναζωογονήθηκαν με τη λιακάδα της ανοχής και πήραν θάρρος να επιτεθούν ενάντια στην κοινωνία, το νόμο, την τάξη και την κυβέρνηση”. Και η Chicago Herald της ίδιας ημέρας: “Ο όχλος που παρακινήθηκε από τον Σπάιζ και τον Φήλντεν σε δολοφονίες δεν αποτελείται από αμερικανούς. Είναι καθάρματα από την Ευρώπη που ζήτησαν καταφύγιο σ’ αυτές τις ακτές για να καταχραστούν τη φιλοξενία μας και να περιφρονήσουν τις αρχές της χώρας”. Η Chicago Interocean: “Για μήνες, για χρόνια, αυτά τα μικροπρεπή υποκείμενα διαλαλούσαν τα στασιαστικά κι επικίνδυνα δόγματά τους”. Η Chicago Journal της 7ης Μαΐου: “Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή όταν θα περιλάβει τους κρατούμενους αναρχικούς. Οι νόμοι που αφορούν τη συνενοχή σ’ εγκλήματα είναι τόσο σαφείς ώστε οι δίκες τους δεν θα πρέπει να κρατήσουν πολύ”.



Η τροφοδότηση της υστερίας του κοινού κατάντησε να είναι πρωταρχική δραστηριότητα της αστυνομίας. Ύστερα από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξής του, ο αρχηγός της αστυνομίας, Έμπερσολντ, παραδέχτηκε: “Ήτο τακτική μου να κατευνάσω τα πνεύματα όσο το δυνατόν ταχύτερον μετά την 4ην Μαΐου 1886. Η γενική αναταραχή ήτο εις βάρος της πόλεως του Σικάγου. Άλλωστε ο λοχαγός Στσάακ επεζητούσε την αναταραχήν. Ήθελε να ανεύρη βόμβας πανταχόθεν… Μετά την διάλυσιν των αναρχικών ομάδων, ο Στσάακ ήθελε να εξαπολύσει τους άνδρας του διά να οργανώσουν εκ νέου τας διαλελυμένας ομάδας”. Η αστυνομία πήρε στα χέρια της τους καταλόγους συνδρομητών της “Εργατικής Εφημερίδας” και άρχισε μαζικές εφόδους. Στις αίθουσες συγκεντρώσεων, στα τυπογραφεία, στα σπίτια γινόντουσαν διαρρήξεις και έρευνες· συνελάμβαναν και φυλάκιζαν οποιονδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το ριζοσπαστικό κίνημα. Η αστυνομία φρόντιζε οι επιδρομές της να έχουν αποτελέσματα. Κάθε μέρα ανακάλυπταν πυρομαχικά, καραμπίνες, μαχαίρια, ντουφέκια, πιστόλια, ξιφολόγχες, αναρχικά φυλλάδια, κόκκινες σημαίες, ανατρεπτικά πανό, φυσίγγια, εγχειρίδια, σφαίρες, μολύβι, υλικά για την κατασκευή τορπιλών, κάλυκες σφαιρών, δυναμίτη, βόμβες, οβίδες, καψούλια, μηχανήματα, ψεύτικες πόρτες για κρύπτες, υπόγειες γαλαρίες σκοποβολής. Κάθε εύρημα της αστυνομίας διατυμπανιζόταν από τις εφημερίδες. Απλώθηκε η φήμη ότι ο “Μοστ” θα ερχόταν από τη Νέα Υόρκη, προφανώς για να κλιμακώσει το κύμα δολοφονιών, οπότε η αστυνομία παρέταξε επιδεικτικά έξω από το σταθμό τους χαφιέδες της. Μαζεύτηκε πλήθος για να υποδεχτεί τον επικίνδυνο επισκέπτη, ο Μοστ όμως δεν φάνηκε. Η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη δίκη είχε προετοιμαστεί προσεκτικά.



“ΑΦΗΣΤΕ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ”

Όταν συνεδρίασε το κακουργιοδικείο, στα μέσα Μαΐου, κατηγόρησε τους Ώγκαστ Σπάιζ, Μάικελ Στσουώμπ, Σάμουελ Φήλντεν, Άλμπερτ Πάρσονς, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ και Όσκαρ Νημπ, όλοι τους βασικά μέλη της Διεθνούς, σαν υπεύθυνους για τη “δολοφονία” του Ματίας Τζ. Ντήγκαν στις 4 Μαΐου. Η δίκη ορίστηκε για τις 21 Ιουνίου στο δικαστήριο του Κουκ Κάουντυ με δικαστή τον Τζόζεφ Γκάρυ. Δημόσιος κατήγορος ήταν ο πολιτειακός εισαγγελέας Τζ. Γκρίνελ. Οι κατηγορούμενοι όρισαν 4 συνήγορους. Η δίκη άρχισε ενώ η αστυνομία έκανε τις συγκλονιστικές της αποκαλύψεις, οι εφημερίδες αράδιαζαν μυθιστορίες για αναρχικές συνωμοσίες που αποσκοπούσαν σε μαζικές δολοφονίες και το κοινό ούρλιαζε απαιτώντας γρήγορα την εκτέλεση των κατηγορούμενων. Στην αρχή της προανάκρισης ο Πάρσονς που είχε διαφύγει τη σύλληψη για έξι βδομάδες, βάδισε μέσα στο δικαστήριο και παραδόθηκε για να δικαστεί, συναντώντας τους συντρόφους του στο εδώλιο των κατηγορουμένων.



images_haymarket8_large

Από κείνη τη στιγμή δύο γεγονότα απέδειξαν ότι η δίκη δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση δίκαιη. Πρώτον, ο δικαστής Γκάρυ ανάγκασε και τους οκτώ κατηγορούμενους να δικαστούν μαζί, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο παραδοχής όλων των ειδών αποδεικτικών στοιχείων. Δεύτερον, χάρη σ’ ένα απίθανο τέχνασμα οι ένορκοι δεν διαλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της τυχαίας κλήρωσης, αλλά αντίθετα από ένα κλητήρα διορισμένο από τον πολιτειακό εισαγγελέα. Ένας επιχειρηματίας του Σικάγου, ο Ο. Σ. Φαίηβορ, στην ένορκη κατάθεσή του δήλωσε ότι ο κλητήρας του είχε πει μπροστά σε μάρτυρες: “Εγώ χειρίζομαι αυτή την υπόθεση και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Τα άτομα αυτά θα κρεμαστούν σίγουρα. Διαλέγω αυτούς ακριβώς τους ενόρκους γιατί οι κατηγορούμενοι θα τους απορρίψουν ασυζητητί και τελικά θα χάσουν τον καιρό τους και τις ενστάσεις τους. Θ’ αναγκαστούν να τους δεχτούν απλώς γιατί τους θέλει ο δημόσιος κατήγορος”. Ο δικαστής με πολύ έξυπνες ερωτήσεις κατάφερε να θεωρηθούν κατάλληλοι ένορκοι πολλοί που είχαν παραδεχτεί ανοιχτά τις προκαταλήψεις τους απέναντι στους κατηγορούμενους και οι οποίοι απορρίπτονταν εντελώς από την υπεράσπιση. Χρειάστηκαν 21 μέρες για να διαλεχτούν οι ένορκοι και εξετάστηκαν 981 υποψήφιοι. Τελικά η υπεράσπιση εξάντλησε το δικαίωμα ένστασης και έτσι διαλέχτηκαν οι 12 ένορκοι που ανάμεσά τους ήταν κι ένας συγγενής θύματος από τη βόμβα.

Η εισηγητική ομιλία του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ μετά την παρουσίαση των στοιχείων έγινε στις 14 Ιουλίου και διαβεβαίωσε τους ενόρκους ότι θα εμφανιζόταν ο άνθρωπος που είχε ρίξει τη βόμβα. Πράγμα βέβαια που ήταν αδύνατον. Παρόλα αυτά έγινε προσπάθεια να στηριχτεί η κατηγορία στη μαρτυρία δύο υποτιθέμενων αναρχικών που μηρύκασαν τα “επίσημα” στοιχεία, παρουσιάζοντας κάποια ιστορία για την ύπαρξη τρομοκρατικής συνωμοσίας σύμφωνα με τα οποία θα ανατινάζονταν με δυναμίτη όλα τα αστυνομικά τμήματα, ένα κάθε φορά που θα εμφανιζόταν η γερμανική λέξη Rhue στην “Εργατική Εφημερίδα”. Η μαρτυρία των δύο αυτών ατόμων σαρώθηκε εντελώς από την υπεράσπιση. Όταν λοιπόν ξεφούσκωσε κι αυτό το μπαλόνι αποκαλύφθηκαν άλλα παράξενα στοιχεία. Ένας άλλος μάρτυρας, ο Γκίλμερ, που αποδείχτηκε επαγγελματίας ψευδομάρτυρας, ορκίστηκε ότι είχε δει ένα αντικείμενο που έμοιαζε με βόμβα ανάμεσα στους Σπάιζ, Στσουώμπ και Στσνάουμπελτ και ότι είχε παρατηρήσει αυτό τον τελευταίο να ρίχνει τη βόμβα ενάντια στους αστυνομικούς. Επιπλέον, πάρα πολλοί αστυνομικοί προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο Φήλντεν τους είχε πυροβολήσει πίσω από το αμάξι των ομιλητών, οι ισχυρισμοί τους όμως αποδείχτηκαν αβάσιμοι…

Παρά τη δημιουργία συναισθηματικής ομίχλης γύρω από τα γεγονότα, το Κράτος, όπως παρατήρησε ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ δεν κατάφερε ποτέ να ανακαλύψει ποιος έριξε τη βόμβα. Δεν μπόρεσε επίσης να αποδείξει την ύπαρξη κάποιας συγκεκριμένης συνωμοσίας από μέρους των κατηγορουμένων.



Με την εξέλιξη της υπόθεσης, οι οκτώ κατηγορούμενοι κατέληξαν να δικάζονται για τις ιδέες τους, παρόλο που δεν επέτρεψαν στην υπεράσπιση να παρουσιάσει μαρτυρίες σχετικές με τη θεωρία του αναρχισμού. Βασιζόμενος στο γεγονός ότι οι γενικές αρχές των αναρχικών αποτελούσαν προτροπή για την καταστροφή όλων των καπιταλιστών, ο δικαστής Γκάρυ επέτρεψε στον δημόσιο κατήγορο να συμπεράνει την ύπαρξη συγκεκριμένης συνωμοσίας. Οι ένορκοι αιφνιδιάστηκαν με αποσπάσματα από διάφορα εμπρηστικά άρθρα της εφημερίδας “Συναγερμός” και της “Εργατικής Εφημερίδας”. Η αστυνομία επέδειξε στους ενόρκους μια σειρά δεματιών δυναμίτη και διάφορες βόμβες με καταχθόνιους μηχανισμούς, παρόλο που τα πιο πολλά απ’ αυτά τα “στοιχεία” είχαν βρεθεί σε μίλια απόσταση από το σημείο της έκρηξης και ύστερα από βδομάδες ολόκληρες. Το θέαμα των εκθεμάτων προκάλεσε το επιθυμητό αποτέλεσμα: προξένησε τρόμο. Η υπεράσπιση εναντιώθηκε στην παρουσίαση άσχετων στοιχείων που αποσκοπούσαν στην πρόκληση εχθρικών συναισθημάτων αλλά το δικαστήριο απέρριψε όλες τις ενστάσεις της. Ο δικαστής Γκάρυ αποκάλυψε έτσι την προκατάληψή του, όπως παραδέχτηκε αργότερα ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ.

Η συνοπτική διαδικασία μπροστά στους ενόρκους άρχισε στις 14 Αυγούστου. Έληξε με την αγόρευση του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ: “Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. Οι άνθρωποι αυτοί διαλέχτηκαν από τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απ’ ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν, κρεμάστε τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας”. Όπως είχε προβλεφθεί οι ένορκοι ανακοίνωσαν την απόφασή τους στις 20 Αυγούστου: τους χαρακτήρισαν όλους ένοχους και επέβαλαν την ποινή του απαγχονισμού στους επτά κατηγορούμενους, ενώ στον Όσκαρ Νημπ επέβαλαν φυλάκιση 15 χρόνων. Η υπεράσπιση έκανε έφεση για νέα δίκη τον Σεπτέμβριο. Η έφεση απορρίφθηκε και οι καταδικασμένοι κλήθηκαν να απολογηθούν. Οι απολογίες τους ήταν λεπτομερειακές, κράτησαν τρεις μέρες και απευθύνονταν όχι μόνo στο δικαστήριο αλλά και στους εργάτες όπου κι αν βρίσκονταν.



casdqv0t2Ύστερα από μια μεγάλη ανάλυση των απόψεών του ο Σπάιζ είπε: “Λοιπόν, αυτές είναι οι ιδέες μου. Αποτελούν μέρος του εαυτού μου, δεν μπορώ να τις αποχωριστώ και δεν θα το έκανα ακόμα κι αν μπορούσα. Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να συντρίψετε αυτές τις ιδέες που κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα και περισσότερο, αν νομίζετε ότι μπορείτε να τις στείλετε στην κρεμάλα -αν επιβάλλετε άλλη μια φορά τη θανατική ποινή σε άτομα που τόλμησαν να πουν την αλήθεια – και σας προκαλώ να μας αποδείξετε σε ποιο σημείο είπαμε ψέματα – σας λέω ότι αν ο θάνατος είναι η ποινή γιατί διακηρύχτηκε η αλήθεια, τότε θα πληρώσω το ακριβό τίμημα με περηφάνια και τόλμη! Φωνάξτε το δήμιό σας!”

Ο Τζωρτζ Ένγκελ είπε: “Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή σαν άτομο, αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερή μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους”.



Και με το θάρρος που είχε δείξει κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Λινγκ που ήταν τότε μόνο 21 χρονών, είπε:

“Επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις, όσο μπορώ ακόμα να ανασαίνω… Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας, τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γι’ αυτό!”

Η εκτέλεση της καταδίκης αναβλήθηκε μια και η υπόθεση παρουσιαζόταν στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ιλλινόις. Αφού εξετάστηκε για αρκετούς μήνες και παρά το γεγονός ότι η δίκη έβριθε σφαλμάτων νομικής φύσης, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστήριου το Σεπτέμβριο του 1887. Όλες οι εργατικές οργανώσεις παντού, εκτός από τους Ιππότες της Εργασίας, ζήτησαν χάρη για τους καταδικασμένους αναρχικούς. Τις τελευταίες μέρες ο Φήλντεν και ο Στσουώμπ έκαναν αίτηση για χάρη και ζήτησαν μετατροπή της ποινής. Οι άλλοι απαίτησαν Ελευθερία ή θάνατο. Ο κυβερνήτης Όγκσλμπυ μετέτρεψε την ποινή του Φήλντεν και του Στσουώμπ σε ισόβια και έτσι μεταφέρθηκαν στις κρατικές φυλακές του Τζόλιετ μαζί με τον Νημπ. Ο Λινγκ απέφυγε το ικρίωμα την προηγούμενη της εκτέλεσης πυροδοτώντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη μέσα στο στόμα του. Οι υπόλοιποι τέσσερις κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887.

“Οι θηλιές στήθηκαν γρήγορα, οι κουκούλες κατέβηκαν. Τότε κάτω από τα καλύμματα ακούστηκαν τα εξής:

ΣΠΑΪΖ: Θάρθει μια εποχή που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα.

ΕΝΓΚΕΛ και ΦΙΣΕΡ: Ζήτω η Αναρχία! Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου!

ΠΑΡΣΟΝΣ: Ω, άνθρωποι της Αμερικής, θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω Σερίφη Μαίητσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαού, Ω!”.

Ύστερα από χρόνια, μετά από αναθεώρηση της δίκης, οι Φήλντεν, Στσουώμπ και Νημπ απαλλάχτηκαν της κατηγορίας και απελευθερώθηκαν.

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

NIKOΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Μεσάνυχτα Σαββάτου 29 προς Κυριακή 30 Μαρτίου του 1952 εκτελεστηκαν ο Νίκος
Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Νίκος Καλούμενος κι ο Ηλίας
Αργυριάδης








Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Κομμουνιστικο μανιφεστο

21 Φεβρουαρίου του 1848 κυκλοφόρησε το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" των Μαρξ-Ένγκελς


http://www.scribd.com/doc/14390066/-


Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Η ιστορία της Christiania

Η ιστορία της Christiania είναι πολύχρωμη, μακρά, γεμάτη μάχες, νίκες αλλά και ήττες. Πολλοί άνθρωποι που ξεκίνησαν το πείραμα δεν ζουν πια, όμως το όνειρο ζωής ελεύθερης και η ιδέα μιας πόλης που διοικείται από τους κατοίκους της παραμένει.



Τώρα άνθρωποι από κοντά και μακριά, ακόμη έλκονται από το μαγικό μείγμα αναρχίας και αγάπης της Freetown. Όλα ξεκίνησαν το 1971 όταν μια ομάδα πολιτών έριξε το φράχτη στη γωνία Prinsessegade και Refshalevej κοντά στο Grey Hall. Ήθελαν μια παιδική χαρά για τα παιδιά τους και κάτι πράσινο να κοιτούν.



Τον ίδιο χρόνο έγινε στο Charlottenborg μια έκθεση με θέμα «Πάρε-Δώσε» όπου όλα τα είδη χίπηδων, ανθρώπων εναλλακτικής κουλτούρας εμφανίστηκαν πουλώντας την πραμάτεια τους, εκθέτοντας την τέχνη τους συμπεριλαμβανομένου και θεάτρου, φωτογραφιών και happenings. Η εναλλακτική εφημερίδα "Hovedbladet" (Περιοδικό: «Το κεφάλι» ή «Head Magazine») εκδόθηκε σε συνδυασμό με την έκθεση.



Ένα από τα άρθρα σχολίαζε την εγκατάλειψη των στρατώνων στην Badsmandsstraedes προτείνοντας χιλιάδες ιδέες για τη χρήση τους όχι μόνο σαν κατοικίες για μεγάλο αριθμό νέων που δεν μπορούν να βρουν φιλοξενία αλλού. Ακόμη η κίνηση καταληψιών και οι εναλλακτικές δυνάμεις «Η νέα κοινωνία» (καλοκαιρινό κάμπινγκ) στο Τhy επίσης χρειάζονταν ένα χώρο για να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους.



Το άρθρο είχε σαν αποτέλεσμα μια τεράστια κλίμακα ανθρώπων απ’ όλους τους τομείς της κοινωνίας και τις μορφές, που ήρθαν να δημιουργήσουν ένα εναλλακτικό τρόπο ζωής βασισμένο στην κοινοτική συμβίωση και ελευθερία. Αυτή ήταν η γέννηση της Christiania.




Το ζήτημα μετατρέπεται σε πολιτικό



Η αστυνομία έκανε πολλές προσπάθειες-απόπειρες να μετακινήσει-εκδιώξει τους ανθρώπους από την περιοχή αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν, καθώς η περιοχή ήταν πολύ μεγάλη και υπήρχε πολύς κόσμος. Έτσι η Christiania έγινε πολιτικό ζήτημα που κατέληξε στη Βουλή. Η Christiania δέχτηκε να πληρώνει για τη χρήση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος και σαν ανταπόδοση έλαβε πολιτική αποδοχή ως «κοινωνικό πείραμα». Το πείραμα θα συνεχίζονταν μέχρι να κανονιστεί ένας διαγωνισμός προτάσεων για τη χρήση της περιοχής. Τον επόμενο χρόνο 1973 η κυβέρνηση άλλαξε και μαζί η αντιμετώπιση απέναντι στην Christiania. Τώρα το σχέδιο ήταν να εκκενωθεί- καθαριστεί η περιοχή και να κλείσει. Την ίδια χρονιά το ΝΑΤΟ είχε συνάντηση κορυφής στην Κοπεγχάγη. Για την περίσταση η θεατρική ομάδα Solvognen διοργάνωσε ένα τεράστιο happening που περιλάμβανε εκατοντάδες συμμετέχοντες. Ο «Στρατός του ΝΑΤΟ» έκανε κατάληψη - κατέλαβε το δανέζικό ραδιόφωνο και άλλα στρατηγικά στοιχεία, εμφανίζοντας το με τέτοιο τρόπο, σαν η Δανία να είχε καταληφθεί πραγματικά από τις ΝΑΤΟ-ίκες δυνάμεις. Για αρκετές ώρες όλη η χώρα βρίσκονταν σε σοβαρή αμφιβολία για το αν το γεγονός ήταν αληθινό ή απλώς τέχνασμα.



Στο μεσοδιάστημα η Christiania οργανώνονταν. Δέκα μικρότερες περιοχές με αυτοδιοίκηση εδραιώνονταν, έχοντας ως υψηλότερη αρχή τις Κοινές Συνελεύσεις, όπου όλοι οι πολίτες μπορούσαν να συμμετέχουν. Η ομάδα σκουπιδιών δούλευαν ένα σύστημα διαχείρισης, οι σιδηρουργοί κατασκεύασαν λέβητες από παλιά βαρέλια λαδιού. Στο Lopen παιζόντουσαν όλα τα είδη μουσικής από παραδοσιακά τούρκικα μέχρι ερασιτεχνική ροκ και τζαζ. Τα πρώτα χρόνια η Christiania σημαδεύτηκε και έγινε γνωστή για τη θεατρική και πολιτική του κίνηση.



Το 1974 κατατέθηκαν 12 λίστες υποψηφίων για τις εκλογές του Δημοτικού Συμβουλίου της Πόλης (Δανία). Στην πραγματικότητα οι υποψήφιοι εργάζονταν μαζί και κατάφεραν να εκλέξουν μια γυναίκα, η οποία δημιούργησε σάλο τόσο στο Συμβούλιο όσο και στα ΜΜΕ, εμφανιζόμενη στις συναντήσεις βυζαίνοντας το μωρό της. Ήταν αυτό αποδεκτό;



Επίσης το 1974 οργανώθηκαν τα πρώτα Χριστούγεννα για τους φτωχούς και μόνους και οι Solvognen οργάνωσαν ένα στρατό από αι-Βασίληδες που γενναιόδωρα μοίραζαν δώρα τόσο σε νέους όσο και ηλικιωμένους από τα εμπορικά πολυκαταστήματα της πόλης. Φυσικά συνελήφθησαν αλλά ως συνέπεια η εικόνα της αστυνομίας να χτυπά αι-Βασίληδες κοσμούσε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Τα Χριστούγεννα για φτωχούς και μόνους παρέμειναν σαν ιερή παράδοση και κάθε χρόνο περίπου 2000 άτομα σερβίρεται δωρεάν χριστουγεννιάτικο δείπνο.




Απειλές εκτόπισης και οι Πολεμιστές του Ουράνιου Τόξου



Το 1975 η Christiania μετατρέπεται σε πιόνι μεταξύ του κράτους και του Συμβουλίου της Πόλης. Τελικά η κυβέρνηση αποφάσισε η περιοχή να εκκενωθεί μέχρι την 1η Απριλίου 1976. Μέχρι τώρα η Christiania είχε διοργανώσει σειρά δραστηριοτήτων όπως κοινόχρηστα λουτρά, ιατρείο, παιδικό σταθμό, συλλογή σκουπιδιών και ανακύκλωσης καθώς και κοινοτικά μαγαζιά και εργαστήρια που πήγαιναν καλά. Οι Solvognen ανέβασαν μια παράσταση-παρωδία του Elverhoj του παραδοσιακού εθνικού έπους της Δανίας. Αυτή η εκδοχή του έργου προκάλεσε στη FreeTown πολλή προσοχή! Ακόμη οι άνθρωποι κινητοποιούνταν μόνοι τους για την επικείμενη σύγκρουση με το κράτος.



Οργανώθηκε ένας στρατός του «Ουρανού Τόξου», χωρίζοντας τους ανθρώπους σε ομάδες εργασίας με χρώματα που να χαρακτηρίζουν τις διαφορετικές δουλειές. Κόκκινο για τη «Δράση προς τα έξω», πράσινο για τα «Ζητήματα Φαγητού» και μπλε για το «Ξύπνημα της συνείδησης». Κάλεσαν όλη τη Δανία στην Christiania και εμφανίστηκαν σχεδόν 10.000 κόσμου. Μερικά από τα πιο γνωστά δανέζικα ροκ-γκρουπ, εκείνη την εποχή έφτιαξαν ένα δίσκο βοήθεια για την Christiania που έγινε εξαιρετικά δημοφιλής.



Την 1η Απριλίου 1976 τίποτα δεν έγινε. Την τελευταία στιγμή η Βουλή αποφάσισε να αναβάλει το κλείσιμο της Christiania. Άντ’ αυτού η 1η Απριλίου μετατράπηκε σε τεράστια εκδήλωση της εναλλακτικής Δανίας. Το Εθνικό Μουσείο της Δανίας δημοσίευσε ένα λεύκωμα για την εναλλακτικής κοινότητας της Christiania, ενώ αρχιτέκτονες και πολεοδόμοι μίλησαν με ενθουσιασμό για τις ιδέες της.




Η δίκη ενάντια στο Κράτος.



Αυτή την εποχή η Christiania έκανε μήνυση στο Κράτος. Ο διαγωνισμός που είχε προγραμματιστεί το 1973 δεν είχε γίνει ακόμη. Αφού η Βουλή αποφάσισε πως οι κάτοικοι της Christiania μπορούσαν να μείνουν μέχρι τότε, ένιωσαν πως η απόφαση εκκαθάρισης του 1976 ήταν καταστρατήγηση της «καλής πίστης».



Ήταν αναμενόμενο πως η δίκη θα ανέβαλε το κλείσιμο της Christiania. Το 1977 η εκδήλωση-έκθεση της Christiania «Αγάπη και Χάος» άρχισε στο Charlottenborg και ένα φεστιβάλ εργασίας στήθηκε. Η Christiania καθαρίστηκε και επιδιορθώθηκε συνολικά. Κάποια άτομα της Christiania έβγαλαν τι δίσκο «Η δική μας μουσική» που περιλάμβανε κάποια σπάνια δείγματα τοπικών ποιητών.



Το 1978 η υπόθεση χάθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο και η Christiania έπρεπε να κινητοποιηθεί ξανά. Ένα σχέδιο να φέρουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να υπερασπισθούν την Christiania ξεκίνησε και ξανά η Freetown κατέβασε υποψηφίους στις Δημοτικές εκλογές. Η καμπάνια περιλάμβανε το αίτημα η Christiania να διατηρηθεί με τους δικούς της όρους και συνθήκες για το καλό όλων.



Από το ψηφοδέλτιο της Christiania κατάφερε να εκλεγεί στο συμβούλιο ένας άνδρας που στη διάρκεια των επόμενων ετών θα γίνονταν γνωστός για τους σκληρούς λόγους ενάντια στους εργολάβους της κακιάς ώρας και την «αναβάθμιση» συνοικιών από αυτούς.



Η Βουλή τώρα αποφάσισε ότι πρέπει να παραχθεί ένα σχέδιο για την περιοχή και πως το μέρος πρέπει να ομαλοποιηθεί αν και δεν έδιναν κανένα στοιχείο για το πώς.




Νέες απειλές για την κοινότητα



Στην Κοπεγχάγη η Αστυνομία έκανε κυνήγι μαγισσών ενάντια στους τοξικομανείς και τους εμπόρους χασίς της πόλης. Την ίδια εποχή η ηρωίνη έκανε την εμφάνιση της στη Δανία. Στην Christiania αυτό έγινε εμφανές μέσω της ραγδαίας αύξησης του εμπορίου χασίς και του αυξανόμενου αριθμού των ηρωινομανών.



Η κοινότητα προσπάθησε να συνεργαστεί με την αστυνομία για να καθαρίσει η αγορά του χασίς από την ηρωίνη, αλλά προδόθηκαν από τον επικεφαλή της αστυνομίας ο οποίος άντ’ αυτού προέβη σε επιδρομή έναντι των χασισεμπόρων. Τώρα η Christiania έπρεπε να δράσει μόνη της και οργάνωσε πρόγραμμα αποτοξίνωσης για τους τοξικομανείς και ανέλαβε δράση κατά των εμπόρων. Η δράση κορυφώθηκε το 1979/1980 οπότε και ενεργοποιήθηκε ένα μπλοκάρισμα στην ηρωίνη. Στους τοξικομανείς προσφέρθηκε πρόγραμμα αποτοξίνωσης και οι έμποροι εκδιώχθηκαν. Αν και εκείνα τα χρόνια ήταν μαύρα, μια άλλη πλευρά της μαυρίλας ήταν σε πλήρη άνθηση. Η Rock Machine στην Αψίδα της Ειρήνης έγινε το 1978 το σπίτι της αναπτυσσόμενης punk σκηνής της Κοπεγχάγης. Γύρω από την Freetown πολλά νυχτερινά μαγαζια, και shows υπήρχαν. Στο Gay House η τοπική κουλτούρα βρισκόταν σε πλήρη άνθηση και το 1981 μια ομάδα ηθοποιών ταξίδεψε στη Μοδένα της Ιταλίας και παρουσίασαν την τέχνη τους μετά από πρόσκληση του Δημοτικού Συμβουλίου.



Το 1982 η κυβέρνηση προσέλαβε μια ιδιωτική αναπτυξιακή εταιρία να κάνει ένα μελλοντικό πρόγραμμα για την περιοχή. Καθώς οι κάτοικοι της Christiania έχτιζαν, επισκεύαζαν, έφτιαχναν κήπους και γεννούσαν πολλά παιδιά. Η εταιρία με έκθεση πρότεινε η Christiania να αναπτυχθεί σαν πειραματική πόλη μέσα σε διευρυμένο πλαίσιο αυτό-οργάνωσης και διοίκησης.




Εκστρατεία Σπίλωσης Υπολήψεων



Την ίδια χρονιά η κυβέρνηση άλλαξε από σοσιαλδημοκρατική σε φιλελεύθερη δεξιά. Στη Σουηδία διεξάγονταν ήδη μια βίαιη εκστρατεία σπίλωσης. Η Christiania κατηγορήθηκε ως το κέντρο διακίνησης ναρκωτικών του Βορρά και η ρίζα κάθε κακού.



Η απάντηση σ’ αυτό ήταν «Αγαπήστε τη Σουηδία». Η Christiania πήγε στη Σουηδία και «κατέκτησε» την Στοκχόλμη, Γκετεμποργκ και Malmo με καμπαρέ, εκθέσεις και τεράστιες παρελάσεις στις πόλεις που περνούσαν. Τα επόμενα χρόνια η Christiania ξεχάστηκε, αλλά αυτό έφερε ειρήνης και πιθανότητες για την κοινότητα να οικοδομήσει νέα συλλογικά εργαστήρια και μαγαζιά και να δουλέψει περισσότερο το όραμα της για το μέλλον. Συναυλίες συμπαράστασης για τους Ινδιάνους του Μεγάλου Βουνού, των ΗΠΑ και το συνέδριο των Ααssiviq στη Γροιλανδία, έγιναν στο Grey Hall.



Έγιναν ένας τρόπος να φανούν οι δεσμοί με άλλες εθνοτικές ομάδες και με το πέρασμα των χρόνων δημιουργήθηκαν πολλοί διεθνής δεσμοί. «Τα παιδιά της Christiania» ένα βίντεο για τη ζωή των παιδιών μας φτιάχτηκε το 1985. Το 1987 η κυβέρνηση δημοσίευσε ένα σχέδιο δράσης για τη «νομιμοποίηση » της Christiania και δημιουργήθηκε μια διοικητική ομάδα με σκοπό να συντονίσει ένα διάλογο ανάμεσα στην Christiania και τα διάφορα όργανα του κράτους.



Η απάντηση της Christiania ήταν η έκθεση «Viola» που δήλωνε ότι η κοινότητα ήταν σε θέση να συντηρήσει τα κτίρια και να υποστηρίζει τους «θεσμούς» της αν υπήρχε μια συγκεκριμένη μείωση στους φόρους. Άντ’ αυτού τα διάφορα μαγαζιά και εργαστήρια θα έδιναν το πλεόνασμα τους στην Christiania που με τη σειρά της θα το διένειμε στα κοινοτικά της όργανα.





Εξομάλυνση και «Ομαλοποίηση»



Οι αρχές συνέχιζαν να πιέζουν για νομιμοποίηση, ειδικά στα μπαρ και τα εστιατόρια και ενώ ο κόσμος που εργάζονταν εκεί, προσπάθησε να βρει μια κοινή συμφωνία και άδεια πώλησης αλκοόλ μέσω της αστυνομίας, όλα κατέληξαν σε μια τεράστια αστυνομική επιχείρηση όπου σφραγίστηκαν όλα τα μαγαζιά στις αρχές του 1989. Μετά απ’ αυτό το γεγονός κάποια απ’ τα μπαρ πήραν άδειες από τις τοπικές αρχές και ακολούθως επίσημες άδειες.



Τον ίδιο χρόνο ένας νόμος που αφορούσε τη χρήση της περιοχής της Christiania πέρασε στη Βουλή μαζί με ένα νομοσχέδιο για την περιοχή από το Υπ. Περιβάλλοντος. Υποτίθεται ότι παρείχε τη νομική βάση για την «ομαλοποίηση» της Christiania. Το σχέδιο χώρισε την Christiania στα δύο. Το ένα μέρος που είναι εξοχή θα εκκενώνονταν από κατοίκους ενώ το άλλο το πιο αστικό υποτίθεται θα ρυθμίζονταν και θα συνεχίζονταν το πείραμα μέσα σε νομικό πλαίσιο.



Κατά το καλοκαίρι του 1989 οι πολιτιστικές δραστηριότητες των Strictly Underground ξεκίνησαν και το Grey Hall έγινε το κέντρο-ο πυρήνας της νέας δανέζικης χιπ-χοπ σκηνής μουσικής, χορού και γκράφιτι. Οι «Vote 4 Thruckers» ένα ραπ συγκρότημα της Christiania έβγαλε ένα σίνγκλ «Κάτω τα χέρια από την Christiania». Σχετικά με την εφαρμογή του νέου νόμου το Υπ. Άμυνας που ήταν ο «ο ιδιοκτήτης» της Christiania δημιούργησε μια γραμματεία η οποία το 1990 δημοσίευσε τη μελέτη «Σκοποί και Μέσα», αναφέροντας το πώς φαντάζονταν ότι θα καταφέρουν την εξομάλυνση και «ομαλοποίηση» . Πάνω από 90 κάτοικοι προέβαλαν ενστάσεις για το σχέδιο. Αυτές οι ενστάσεις ήταν κυρίως κατά της διχοτόμησης της Christiania και επίσης κατά της μετακίνησης σπιτιών όπως διατυπώνονταν στο σχέδιο.



Σαν απάντηση στις νέες απειλές η διαδήλωση « Πορεία Αγάπης» έγινε το 1990. Όλοι οι πολίτες της Κοπεγχάγης προσκλήθηκαν για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια για τι είδους τρόπο ζωής, οι κάτοικοι της Christiania, αγωνίζονταν και το πώς είναι η καθημερινή ζωή σ’ αυτό το μέρος. Ο φιλμογράφος Nils Vest παρουσίασε το έργο «Κριστιάνια έχεις την καρδιά μου», ένα πολύ προσωπικό ντοκυμαντερ για τη ζωή στη Freetown.




Διάλογος με τις αρχές



Το 1991 ένα φυλλάδιο κυκλοφόρησε ενημερώνοντας τους ανθρώπους της Δανίας για την αλήθεια της Christiania, το «Nitten» που υποτίθεται ότι έδειχνε την άλλη Christiania αντίθετη με την εικόνα που οι αστικές φυλλάδες προσπαθούσαν να περάσουν τη δεκαετία του 80’. Την εικόνα μιας γειτονιάς σε παρακμή και αναταραχή με βία και εγκληματικότητα. Η εικόνα που η ίδια η Christiania έδωσε ήταν αυτή μιας πόλης προσανατολισμένης στην οικολογία και βασισμένης στην κοινοτική οικονομία και εκτεταμένη αυτοδιαχείριση.



Το Υπ. Άμυνας ήθελε να επιτύχει μια συμφωνία για τη χρήση και συντήρηση των κτιρίων και εδαφών της περιοχής και η Freetown οργάνωσε μια ομάδα ατόμων εκλεγμένων από τις περιοχές για να συζητηθούν οι προτάσεις.



Η Christiania γιόρτασε τα 20α γενέθλια της, ενώ μια συμφωνία μεταξύ των αρχών και της Christiania όδευε στην οριστικοποίηση. Πολύ ενέργεια καταναλώθηκε σε μακρές και έντονες συζητήσεις τόσο στις Κοινές Συνελεύσεις όσο και στις συνελεύσεις των περιοχών και μια συμφωνία έγινε για να διαπραγματεύεται κάθε χρόνο.



Σε απάντηση των πρώτων αναφορών από τις περιοχές το Υπουργείο Άμυνας απαίτησε να δοθεί υψηλή προτεραιότητα στη συντήρηση των κτιρίων. Προφανώς παραβλέφθηκε το ότι η Christiania είχε δημιουργήσει ένα γραφείο Τεχνικής Υποστήριξης για να επιταχύνει τις εργασίες συντήρησης. Το γραφείο προσφέρει συμβουλές και εκτελεί τις μεγάλες επιδιορθώσεις. Το πάνω από 100 ετών σύστημα υδροδότησης, επισκευάζετε με αποτέλεσμα μεγάλη μείωση στη χρήση νερού και στα έξοδα.



Η Christiania δημοσίευσε το «Green Plan|» σαν ένα εναλλακτικό όραμα στο τοπικό σχέδιο. Παρουσιάζει μια πόλη που διατηρεί την οικολογική ισορροπία με τη φύση μέσω ανακύκλωσης νερού και σκουπιδιών, χρησιμοποιώντας ανανεώσιμες ενεργειακές πηγές και δημιουργώντας νέες μορφές κατοικίας σε σπίτια-πλοία στα κανάλια και στέγαση της νεολαίας σε σπίτια από χώμα και άχυρο.



Το 1992 το ενοίκιο αυξήθηκε στα 800 kroner αλλά το Συμβούλιο της Κοπεγχάγης έδινε επίδομα στέγης μόνο 545 kroner στους ανέργους. Σαν συνέπεια υπήρξαν σκληρές διαπραγματεύσεις που ξεκίνησαν από τα οικονομικά όργανα της Christiania. Το Συμβούλιο Πόλης απαίτησε οι πωλήσεις στα εργαστήρια και στα μπαρ να μετριέται πράγμα που η Christiania δέχεται και εν τέλει το Συμβούλιο της Πόλης δέχεται να αυξήσει το επίδομα. Γνώριζαν άλλωστε ότι οι άνεργοι της Freetown τους κόστιζαν ήδη φθηνά.



Η πολιτιστική ζωή της πόλης ανθίζει. Η Opera είχε ρωσικό ροκ στο πρόγραμμα, το Youth-club τέκνο, το Rock Machine είχε πειραματικό θέατρο, ενώ στο Gay House καμπαρέ και θέατρο. Χιλιάδες επισκέπτονται τις συναυλίες του Strictly Underground ενώ γίνονταν πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στο Meadow of Peace. Περίεργοι τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο μελέτησαν τα ποδήλατα της Christiania ή εξερεύνησαν την περιοχή. Έξω από τον τοίχο κορίτσια-φύλακες της Christiania παρουσίασαν τον εαυτό τους σαν «Συντηρητικές Γυναίκες για την Ένωση» σε μια προσπάθεια να φοβίσουν τους ψηφοφόρους να πουν όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως όλοι γνωρίζουμε τα κατάφεραν τουλάχιστον σε πρώτη φάση.






Η κατάληψη της αστυνομίας



Το Σεπτέμβριο του 1992, η αστυνομία της Κοπεγχάγης, άρχισε μια εκστρατεία που στόχευε να «καθαρίσει» την Christiania απ’ το χασίς. Η Ειδική Περίπολος της Christiania αποτελούνταν από 70 αστυνομικούς που παρακολουθούν νύχτα-μέρα την περιοχή σε μια βίαιη περίοδο 18 μηνών. Η πώληση του χασίς βέβαια δεν έδειξε μεταβολή άξια λόγου, αλλά περισσότερο από μια φορές η αστυνομία δημιούργησε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις με χημικά και δακρυγόνα με αποτέλεσμα μεγάλες φασαρίες και οδοφράγματα στην Prinsessegade. H επιμονή της Αστυνομίας χτυπά πολλούς αθώους- άσχετους κυρίως ανθρώπους. Σωματική έρευνα σε μαθητές σχολείων και ανυποψίαστων τουριστών, ακόμη και στον τοπικό παπά που υπεβλήθη σε σωματική έρευνα αρκετές φορές. Έτσι οι κάτοικοι της Christiania έβαλαν όλη τους την ενέργεια και διοργάνωσαν «Εβδομάδας δράσης» (Εβδομάδα 12 ενάντια στη βία). Διασκέδαση, θέατρο δρόμου, μικρές ομάδες ατόμων που φορούσαν στολές με τη λέξη «ηλίθιος» γραμμένο στη θέση που αναγράφετε «Αστυνομία», βίντεο-ντοκιμαντέρ, μια νομική ομάδα, συνεργασία με δικηγόρους και τη Διεθνή Αμνηστία με στόχο τον τερματισμό της αστυνομικής βίας.



Κατά το 1993 ένας εκτεταμένος διάλογος ξεκίνησε, μεταξύ των κατοίκων της Christiania, κατοίκων της περιοχής, δικηγόρων, της Διεθνούς Αμνηστίας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τα ΜΜΕ, ακόμη και τον αρχηγό της Αστυνομίας, αλλά η «Ειδική περίπολος» της Christiania συνεχίζει τον αποκλεισμό της Freetown. Την ίδια περίοδο το Γραφείο των Αρχείων του κράτους, νιώθει την ανάγκη καταγραφής της ιστορίας της Christiania και ζητά ιστορικό υλικό για ένα ειδικό αρχείο της Christiania. Το γραφείο τεχνικής υποστήριξης κάνει μια πλήρη καταγραφή των κτιρίων. Οι Antropopip ανεβάζουν το «Ζώα που φορούν ρούχα» στο Grey Hall. Το θέατρο δρόμου της Christiania υποστηρίζετε οικονομικά από την Christiania και την Ευρωπαϊκή Ένωση για να συνεχίσει την αντίσταση ενάντια στην Ε.Ε. σε όλη τη χώρα. Το κίνημα για «ελεύθερη κάνναβη», γιορτάζει την 1η Μαΐου με μια τεράστια «καπνιστική διαδήλωση» στο πάρκο Faelled στην Κοπεγχάγη. Το Loppen γιορτάζει την 20η επέτειο σαν ένα ζωντανό κύτταρο ανανέωσης της μουσικής.



Οι ετήσιες διαπραγματεύσεις με το Υπουργείο Άμυνας κατέληξαν σε μια συμφωνία για την Christiania που θα πλήρωνε μια συνεισφορά στις τοπικές αρχές που θα αντικαθιστούνε τους φόρους ακινήτων.



Η Freetown γίνετε αντικείμενο έρευνας για ένα κρατικό ερευνητικό ινστιτούτο. Οι ερευνητές συμπέραναν πως και οι αρχές έχουν πολλά να μάθουν απ’ την Christiania και πως το παράδειγμα της μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλά μέρη σε όλο τον κόσμο. Στο τέλος του χρόνου η 18μηνη αστυνομική δράση κορυφώνεται με επιδρομές και βίαιες συλλήψεις στην ήσυχη και ειδυλλιακή χριστουγεννιάτικη αγορά. Μετά από μια κρίσιμη συνάντηση μεταξύ των κατοίκων της Christiania, του Υπουργείου Δικαιοσύνης, του Erling Olsen η χριστουγεννιάτικη ειρήνη αποκαταστάθηκε καθώς η περίπολος της Christiania διαλύθηκε.



Οι τόνοι είναι υψηλοί στην ανοιξιάτικη συνάντηση του 1994 με τους υπουργούς Άμυνας και Δικαιοσύνης, που απείλησαν να εκκενώσουν την περιοχή αν οι πολίτες της δεν έθεταν σε έλεγχο την αγορά χασίς. Η Christiania απογοητεύεται που το κοινοβούλιο δεν επανεξετάζει την δανέζικη πολιτική για τα ναρκωτικά. Η Διεθνής Αμνηστία και νοσοκόμες από τη Δανία αποδεικνύουν την μαζική και παράνομη χρήση αστυνομικής βίας. Μετά από ένα βίντεο-ντοκουμέντο και αναλυτική συζήτηση η λαβή «κλείδωμα του ποδιού» απαγορεύεται.



Το κοινοβούλιο χειρίζεται την πολιτική για τα ναρκωτικά χωρίς κάποιο σημάδι νέας σκέψης. Το Μάρτιο του 1994 αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την παγκόσμια πρώτη «χασισο-διαδήλωση», οπότε και η δουλειά στην Busserstreet σταματά σε διαμαρτυρία κατά της λανθασμένης πολιτικής για τα ναρκωτικά. Για 5 μέρες δεν πωλείται χασίς πουθενά στην Christiania και γίνονται δράσεις όπως smoke-ins , συλλογή υπογραφών, διαδηλώσεις στην Κοπεγχάγη ενάντια στα σκληρά ναρκωτικά όπως και η καμπάνια «φύτεψε ένα σπόρο».



Ο παγκόσμιος τύπος και ο υπουργός δικαιοσύνης επισκέπτονται την Christiania για να μελετήσουν το φαινόμενο. Μετά απ’ αυτή την επίδειξη, η αστυνομία σταματά τις περιπολίες στην Christiania για πολύ καιρό.







Οι μακρινοί στόχοι του μέλλοντος



Στην Κοινωνική Διάσκεψη του ΟΗΕ η Christiania συμμετέχει στο συνέδριο των ΜΚΟ (Μη Κυβερνητική Οργάνωση) στο Holmen , ενώ ακτιβιστές απ’ όλον τον κόσμο επισκέπτονται, μελετούν και μένουν στην Christiania. Το 1995 ο αριθμός των παιδιών έχει αυξηθεί τόσο, που γονείς και ακτιβιστές αρχίζουν την κατασκευή της 4η εγκατάστασης για παιδιά στην περιοχή. Το Οικολογικό σπίτι για τα παιδιά με ηλιακούς συλλέκτες και οργανικές τουαλέτες είναι το πρώτο νέο δημόσιο κτίριο στην Christiania. Η έλλειψη συλλογικών κεφαλαίων εμποδίζει την έναρξη της λειτουργίας του μέχρι το καλοκαίρι 1996.



Πολύ ενέργεια χρησιμοποιείται για τις καμπάνιες «Πλήρωσε το νοίκι», συζητήσεις για τη συμφωνία-πλαίσιο και για τις σχέσεις με τις αρχές. Το «Διοικητικό Συμβούλιο»-μια ομάδα που ζητήθηκε από το υπουργείο Άμυνας και αποτελείται από «ουδέτερα άτομα»- έστησε ένα «Φόρουμ συζητήσεων» ανάμεσα στην αστυνομία και την Christiania. Καθώς όμως οι εκπρόσωποι της αστυνομίας είναι μόνο διοικητικοί και όχι κανονικοί αστυνομικοί, η Christiania αρνείται την ιδέα. Μετά απ’ αυτό το Διοικητικό Συμβούλιο θεώρησε ότι έκανε ότι μπορούσε και διαλύθηκε στο τέλος του 1995. Στις αρχές του 1996 το υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι οι κάτοικοι της Christiania θα πρέπει να θεωρούνται «ιδανικοί πολίτες»όσον αφορά την πληρωμή των φόρων.



Η κουλτούρα ζει έντονα με τις νέες μπάντες της Christiania, URD και Babajay να κυκλοφορούν CD. Στο Grey Hall, στο Dragon, στο Opera, υπαίθριο στο Dyssen και στο «Πάρκο της Ειρήνης» jungle και τέκνο ravers συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες νέοι άνθρωποι απ’ όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα το Strictly Underground κάνει συναυλίες με τα πιο καυτά συγκροτήματα όπως A. Morissette, Blur, B. Dylan, Green Day, R.A.T.M., Portishead.



Οι κάτοικοι της Αψίδας της Ειρήνης επιδιορθώνουν ένα (sponge-damage) αξίας 1.000.000krn. Τη στιγμή που γράφονται αυτά-Ιούνιος του 1996- το υπουργείο Άμυνας και η Christiania προσπαθούν να φτιάξουν ένα μακροχρόνιο «σχέδιο ανάπτυξης» σαν ένα συμβιβασμό ανάμεσα στο «Τοπικό σχέδιο του 1989» και του «Green Plan» της Christiania. Ο χρόνος μόνο θα δείξει, αν είναι δυνατόν να υλοποιηθούν τα οράματα της αυτό-διαχειριζόμενης πράσινης Freetown σε συνδυασμό με τις σκέψεις του υπουργού για ανάπτυξη. Την ίδια στιγμή ετοιμάζετε η 25η επέτειος της Christiania, ένα τεράστιο πάρτι γύρω από τις ημέρες από την 26η Σεπτεμβρίου 1996. Με ψυχαγωγία, θέατρο, εκθέσεις και ότι άλλο βρούμε. Η ιστορία και η περιπέτεια δεν έχουν ακόμη τελειώσει…






Η αυτοδιοίκηση της Christiania



Από τη γέννηση της, η Christiania συνδέθηκε με την ανταρσία κατά του καθεστώτος συστήματος και μέχρι τώρα η Christiania πειραματίζεται με νέους όρους δημοκρατίας και τρόπους αυτοδιαχείρισης. Βασισμένη σε μια ιδέα όσο γίνετε μεγαλύτερης ελευθερίας και δύναμης στα άτομα όσο γίνετε, η Christiania αυτό-οργανώθηκε σε ποικίλα συμβούλια-συνελεύσεις: Την Κοινή Συνέλευση, την οικονομική συνέλευση, την συνέλευση των περιοχών, το συμβούλιο απασχόλησης/επιχείρησης (Busy-ness Council), τη συνέλευση των συντεχνιών, τη συνέλευση Σπιτιού με παλιό καλό πνεύμα «γειτονίας».



Η Κοινή Συνέλευση (The Common Meeting): είναι το απόλυτο κανονιστικό σώμα της Christiania. Το όνομα της αντιπροσωπεύει το γεγονός ότι είναι η συνέλευση όπου όλοι οι κάτοικοι συζητούν κοινά προβλήματα, όπως η απόφαση αν θα συνεργαστούν με τις αρχές ή αν βίαια άτομα πρέπει να αποβληθούν. Όλα τα πράγματα που αφορούν όλη την κοινότητα συζητώνται σε αυτές τις συνελεύσεις. Η πείρα μας δίδαξε να συζητάμε μόνο ένα θέμα σε κάθε συνέλευση.



Η Συνέλευση Περιοχής (The Area Meeting): είναι ο τοπικός διαχειριστής. Η Christiania διαιρείται σε 15 περιοχές: sydområdet, Fredens Ark, Prærien, Tinghuset, Psyak, Mælkevejen, Fabriksområdet, Løvehuset, Mælkebøtten, Nordområdet, Den Blå Karamel, Bjørnekloen, og Syd-, Midt- og Norddyssen, The Southern Area, The Arc of Peace, The Prairie, The Ting House, Psyak, The Milky Way, The Factory Area, The Lion House, The Dandelion, The Northern Area, The Blue Caramel, The Hogweed Area και The Southern, Middle and Northern Dyssen. Κάθε μια απ’ αυτές τις περιοχές διοικούνται από τους κατοίκους, με τη συνέλευση να είναι το σώμα που αποφασίζει. Τα θέματα που αφορούν την περιοχή θέτονται σ’ αυτές τις συνελεύσεις για παράδειγμα συντήρηση των κτιρίων ή πληρωμές από κατοίκους αλλά επίσης και πιο γενικά θέματα που είναι παρόμοια σε όλη την Christiania. Σε έσχατη περίπτωση η Area Meeting αποφασίζει ποιοι μπορούν να μετακομίσουν σε σπίτια, αλλά συνήθως τέτοια θέματα λύνονται στις House Meetings ή μεταξύ των γειτόνων.



Η Οικονομική Συνέλευση (The Economy Meeting): είναι υπεύθυνη για τα Συλλογικά Κεφάλαια που χρηματοδοτούν τις κοινές δραστηριότητες (βλ. επόμενο κεφάλαιο) αλλά και ατομικές προτάσεις για την έναρξη κοινών δραστηριοτήτων, συζητιούνται στην οικονομική συνέλευση. Ακόμη οι επικεφαλής ταμίες εκλέγονται από την συνέλευση. Είναι ανοιχτή σε όλους τους κατοίκους και γίνετε μια φορά το μήνα. Η Ομάδα-Ταμείο (The Treasurer Group) (οι επικεφαλείς-ταμίες και οι 15 ταμίες-αντιπρόσωποι κάθε περιοχής), και οι εκπρόσωποι του κάθε κοινοτικού θεσμού- όπως και οι άνθρωποι που έκαναν αίτηση για χρήματα - είναι υποχρεωμένοι να την παρακολουθούν.



Είναι επίσης το σώμα που τελικά εγκρίνει τους λογαριασμούς από τα συλλογικά έσοδα (κεφάλαια), τις κοινές/συλλογικές επενδύσεις και συμφωνίες με τα εργαστήρια, τα μπαρ κτλ.



Το Επιχειρησιακό Συμβούλιο (The Busyness Council): αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα που προκύπτουν σε σχέση με τις επιχειρήσεις, εργαστήρια και βιοτεχνίες της Freetown . Ακόμη παίρνονται αποφάσεις τύπου πόσοι πάγκοι θα επιτρέπονται στην αγορά. Το συμβούλιο αποτελείται από έναν επικεφαλή ταμία «Head Treasurer» και αντιπροσώπους κάθε επιχείρησης, εργαστηρίου, βιοτεχνίας, αλλά είναι και ανοιχτό σε όλους τους κατοίκους.



Οι Συνελεύσεις Συντεχνιών (The Cooperative Workers Meeting): στους ποικίλους χώρους εργασίας, συχνά ονομάζονται από τη μέρα της εβδομάδας την οποία γίνονται. Είναι το εκτελεστικό σώμα του χώρου, που παίρνονται οι γενικές αποφάσεις και συζητούνται θέματα οικονομίας, επενδύσεις και αγοραπωλησίες. Κάθε άτομο μπορεί να έχει διαφορετικό τομέα αρμοδιότητας ή εργασίας που αφορά το σύνολο της επιχείρησης. Μπορεί να είναι η αγορά, οι λογαριασμοί, οι επισκευές, το καθάρισμα ή η φροντίδα ενός αυτοκινήτου ή μιας μηχανής. Επίσης οι συναντήσεις είναι το φόρουμ που συζητούνται μελλοντικά σχέδια και οράματα.



Η Συνέλευση Σπιτιού (The House meeting): διεξάγεται σε πολλά μεγάλα σπίτια με πολλά μέλη-άτομα ή και σε μικρότερα κοινοβιακά οργανωμένα σπίτια με λιγότερους κατοίκους. Στις συναντήσεις όπως προκύπτει και από το όνομα τους, παίρνουν αποφάσεις που αφορούν το συγκεκριμένο σπίτι όπως συντήρηση, μετακομίσεις ακόμη και προσωπικές διαφορές.



Η γειτονία (The Neighbourliness): είναι από τις ζωτικής σημασίας προϋποθέσεις για την ελευθερία της Christiania, όπως και η ελευθερία του ατόμου που δεν πρέπει να καταπατείται από τους γείτονες. Όπως όμως συμβαίνει σε όλα τα χωριά από καιρό σε καιρό κάποια άτομα δεν τα πάνε καλά και τότε η συνέλευση του σπιτιού ή της περιοχής πρέπει να επέμβει.



Οι αποφάσεις δεν παίρνονται με βάση την πλειοψηφική ψήφο ή της ψηφοφορίας όπως είναι ευρέως γνωστή. Οι αποφάσεις παίρνονται με συναίνεση που σημαίνει πως όλοι στην ουσία πρέπει να συμφωνούν σε όλες τις αποφάσεις για να μπορέσουν να εκτελεστούν. Συνεπώς είναι απαραίτητο να λάβει υπόψη τις γενικές αντιδράσεις-απόψεις της συνέλευσης, αλλά αν καμία άποψη δεν συμφωνηθεί, η απόφαση δεν μπορεί να παρθεί. Σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνονται ψηφοφορίες τάσης μη δεσμευτικές, για να πάρουμε μια καθαρή ιδέα για το πόσο διαφέρουν οι απόψεις.



Όλοι έχουνε την υποχρέωση να ζουν με βάση τις αποφάσεις που πάρθηκαν στις συνελεύσεις και όλοι οι κάτοικοι της Christiania έχουν πρόσβαση και δικαίωμα να μιλήσουν σε όλες τις συνελεύσεις. Με αυτό το τύπο ανθρώπινης δημοκρατίας όπως και στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία μερικοί άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Για παράδειγμα η παρουσία στις διάφορες κοινές συνελεύσεις εξαρτάται πολύ από το θέμα. Μπορεί να είναι σκληρή διαδικασία και πολλοί κάτοικοι της Christiania έχουν βαρεθεί τις συνελεύσεις-αλλά όλοι όπως και οι εκατοντάδες πρώην κάτοικοι ανά τον κόσμο-έχουν μάθει πάρα πολλά πράγματα για τον αυτό-διαχείριση μέσα από αυτές τις συνελεύσεις.



Το πραγματικό κοινωνικοπολιτικό πείραμα της Christiania, χωρίς το οποίο δεν μπορούμε να ζήσουμε, βρίσκεται στον τρόπο που αυτή οργανώνεται. Οι άνθρωποι μπορούν να οργανώσουν τον εαυτό τους σε μια άμεση δημοκρατία βασισμένη στην κοινή λογική μάλλον παρά στους νόμους. Η Christiania δεν έχει νόμους, αλλά όλοι μαζί έχουμε θέσει μια σειρά απαγορεύσεις που είναι σε ισχύ στην Freetown.



ΟΧΙ ΣΚΛΗΡΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ,ΟΧΙ ΟΠΛΑ,ΟΧΙ ΒΙΑ,ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΙΟ ΚΤΙΡΙΩΝ (ΣΤΕΓΗΣ)






Η κοινοτική οικονομία της Christiania






Μια από τις πρώτες δομές που δημιουργήθηκαν στην Christiania ήταν τα κοινοτικά κεφάλαια- μάλλον στις πρώτες κοινές συνελεύσεις. Στην αρχή είχε το χαρακτήρα του κουτιού που απευθείας συλλέγονταν στις πολύ συχνές πρώτες κοινές συνελεύσεις- καθώς όμως οι κοινές λειτουργίες της Freetown και οι απαιτήσεις των αρχών πολλαπλασιάστηκαν και έγιναν πιο περίπλοκες, η κοινή οικονομία εξελίχθηκε σε ευρύτερη και γραφειοκρατική υπόθεση.



Τα κοινοτικά κεφάλαια αντλούν τα έσοδα τους εν μέρει από τα ενοίκια που πληρώνουν οι κάτοικοι ( ένας συνδυασμός της χρήσης και μιας συνδρομής- ένα καθορισμένο ποσό ανά ενήλικα, σήμερα 880 kroner το μήνα) και εν μέρει από τις επιχειρήσεις. Η διανομή των χρημάτων καθορίζεται από την Ετήσια Συνέλευση Κοινοτικού Προϋπολογισμού και έπειτα διευθετείται στις μηνιαίες οικονομικές συνελεύσεις. Ο προϋπολογισμός είναι στενός – τόσο στενός που πολλές φορές τον χρόνο πρέπει να κόψουμε, εν μέρει επειδή 10 με 20% των κατοίκων δεν πληρώνει το ενοίκιο και εν μέρει γιατί δεν υπάρχει περιθώριο για έκτακτα έσοδα. (Παραπάνω από μια φορές τα κοινοτικά ιδρύματα-ινστιτούτα αναγκάστηκαν να κλείσουν για κάποιους μήνες λόγω ανεπάρκειας εργασιακών κεφαλαίων και χρήματα για μισθούς).



Από την άλλη πλευρά είχαμε την περίεργη εμπειρία να αποκαλούμαστε «ιδανικοί πολίτες» τόσο από τους πολιτικούς όσο και τις αρχές, γιατί απ’ την αρχή της δεκαετίας του 90’ πληρώνουμε το 100% των υποχρεώσεων μας. Κάποια από τα έξοδα έχουν συγκεκριμένη προτεραιότητα: τα ιδρύματα για παιδιά, την ανακαίνιση και τη συλλογή σκουπιδιών και το αποχετευτικό σύστημα, το ταχυδρομείο, το γραφείο πληροφοριών, το γραφείο τεχνικής υποστήριξης, φόροι προς το κράτος, φόροι για τις τοπικές αρχές (ηλεκτρικό, νερό, κοντέινερ, σκουπιδιών-επισκευές καμινάδων, συνεισφορά στις τοπικές αρχές κτλ.) Το υπόλοιπο των χρημάτων μοιράζεται μεταξύ της συντήρησης κτιρίων και υποδομών (ηλεκτρικό, νερό, υπόνομοι), συντήρηση της περιοχής και ειδικά έξοδα όπως αυτή η έκδοση-οδηγός και η δική μας τοπική εφημερίδα, πολιτιστικές και πολιτικές δραστηριότητες και διαχείριση.



Επιπρόσθετα κάθε μια από τις 15 περιοχές έχουν το δικό τους κεφάλαιο περιοχής . Από το νοίκι 880 – (το 1996) ανά κάτοικο, το 10% πάει στο κεφάλαιο περιοχής, το 38% στα Συλλογικά Κεφάλαια και 52% στους ήδη αναφερόμενους φόρους τοπικών αρχών. Αναφορικά με αυτό, κάποιες περιοχές έχουν το δικό τους ταμείο για τοπικούς σκοπούς. Παραδοσιακά οι «επιχειρήσεις» της Christiania (εργαστήρια, μπαρ, μαγαζιά κτλ.) λειτουργούσαν με «μαύρο» τρόπο, meaning that they have payed into the Common Funds of Christiania and thereby to the Funds attendant on the obligations to the State and the local authorities (see above) αντί να πληρώνει απευθείας στο κράτος. instead However there has been an agreement with the Customs authorities about an estimated payment on value added tax (the common valued tax agreement). However particular “export-oriented” businesses have for quite some time had a “white” economy, και μέχρι το 1987 όλα τα μπαρ αναγκάστηκαν είτε να νομιμοποιηθούν είτε να κλείσουν.

Σήμερα έχουμε μια συμφωνία αναφορικά με την οργάνωση εσωτερικών επιχειρήσεων στο Επιχειρησιακό Συμβούλιο με κοινά προνόμια την ανταλλαγή, τακτική πληρωμή των κοστολογούμενων εισαγόμενων φόρων (+ ενοίκια, άδεια χρήσης νερού κτλ.) στα κοινοτικά κεφάλαια παράλληλα με τις άλλες παρατηρήσεις.


Aπο τον βραχόκηπο