Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

ΠΡΩΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΤΙΣΤΙΚΟ ΟΠΑΔΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(ΑΘΗΝΑ,ΕΞΑΡΧΕΙΑ)

Εκεί που δεν πατάει φασίστας..

Αναμφίβολα τη ελληνική οπαδική σκηνή τη γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλη. Από αυτή έχουμε πολλές επιρροές σε πανό, συνθήματα, τρόπους οργάνωσης και κοινά χαρακτηριστικά, θετικά και αρνητικά.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα από τα αρνητικά χαρακτηριστικά των ελλήνων οπαδών είναι το τυφλό μίσος και η έχθρα που κυριαρχεί ανάμεσα τους, η είδηση της διοργάνωσης ενός οπαδικού φεστιβάλ ήταν για όλους μας μια μεγάλη ευχάριστη έκπληξη, κυρίως για το ότι είχε αντιφασιστικό χαρακτήρα.

Αυτό λοιπόν που έμοιαζε αδύνατο και ουτοπικό, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία μάλιστα, το διήμερο 27-28 ιουνίου στο γήπεδο στον λόφο του στρέφη στα εξάρχεια(καθόλου τυχαία η περιοχή αφού λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τα ριζοσπαστικά κοινωνικά χαρακτηριστικά που είχαν και έχουν τα εξάρχεια, τόπος έλξης για τους ανυπότακτους νεολαίους και σίγουρα ανεπιθύμητος και αδιάβατος για φασίστες και τους ένστολους συνεργάτες τους) Το φεστιβάλ διοργανώθηκε από τους radical fans united και σε αυτό συμμετείχαν χιλιάδες οπαδοί οργανωμένοι και μη.
Περιλάμβανε τουρνουά ποδοσφαίρου και μπάσκετ, συζητήσεις, προβολές ταινιών αλλά και έκθεση βιβλίου και φωτογραφίας σχετικά με τη σχέση αθλητισμού και πολιτικής, τη καταστολή και τη αντίσταση των οπαδών.

Ποιοι όμως είναι οι radical fans united? Είναι μια ανοικτή πρωτοβουλία οπαδών από διάφορες ομάδες που σαν στόχο έχει τη συζήτηση και δράση σε γηπεδικά ζητήματα, τη υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας μας σαν οπαδοί. Πιστεύουν στη δημιουργία μιας κερκίδας με συνείδηση που αντιδρά σε καθετί που θέλει να μας εξαφανίσει από την εξέδρα(αθλητικός τρομονόμος, ακριβά εισητήρια, αυταρχικές διοικήσεις) που επιλέγει να παίρνει θέση στα κοινωνικά ζητήματα και να παλεύει μέσα και έξω από τα γήπεδα τον ρατσισμό και την καταστολή.
Θεωρούν πως μόνο αν ξεπεράσουν οι οπαδοί τις όποιες διαφορές τους και δημιουργήσουν δεσμούς αλληλεγγύης θα καταφέρουν να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι στον κοινό εχθρό(κράτος, αστυνομία, μμε, παράγοντες)...

Ξεκίνησαν τη δράση τους κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, 2 μήνες μετά τη δολοφονία οπαδού από άλλους οπαδούς σε επεισόδια στην αθήνα. Τότε που τα αφεντικά των ομάδων κατάφεραν όσο ποτέ άλλοτε να σπείρουν το μίσος μεταξύ των οπαδών και να τους βάζουν να σφάζονται μεταξύ τους,(με αποκορύφωμα αυτή τη δολοφονία) για να μπορούν αυτοί ανενόχλητοι να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους και να εφαρμόζουν σε συνεργασία με το κράτος μέτρα περιθωριοποίησης των αντιδραστικών οπαδών, με πρόσχημα πάντα τη καταπολέμηση τάχα της βίας στα γήπεδα. Τη ίδια περίοδο φασιστικά στοιχεία επιχειρούσαν να αποκτήσουν επιρροή στα γήπεδα εκμεταλλευόμενοι αυτά τα γεγονότα και τον εθνικό παροξυσμό που δημιουργούσαν οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας.

Όλα αυτά όμως πείσμωσαν τους αντιφασίστες οπαδούς και τους όπλισαν με αποφασιστικότητα ώστε να συσπειρωθούν και να δράσουν ενωμένοι ενάντια σε αυτά. Ξεκίνησαν με συζητήσεις σε ένα υπόγειο στα εξάρχεια όπου συμμετείχαν 30-40 άτομα. Δύσκολη και με πολλά εμπόδια η αρχή.

Μέλη της ΘΥΡΑ9 αθήνας συμμετείχαν από την πρώτη κιόλας συνάντηση θέλοντας να ενισχύσουν αυτή τη προσπάθεια Σιγά σιγά η παρέα μεγάλωνε και δυνάμωνε μέσα από τις ανταλλαγές εμπειριών, προβληματισμών και δράσης που μας έφερνε όλους πιο κοντά.

Διαπιστώναμε όλο και περισσότερο ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν και πως μπορούμε όλοι μαζί να καταφέρουμε πολλά. Εξάλλου αρκετοί δεν ήμασταν εντελώς άγνωστοι μεταξύ μας, είχαμε βρεθεί σε κοινούς αγώνες στους δρόμους, τις σχολές, τις γειτονιές, γεγονός που ενίσχυε τη αλληλεγγύη μεταξύ μας.

Η δράση μας είχε αρχίσει να γίνεται πιο εμφανής με αυτοκόλλητα, αφίσες, κείμενα, κοινά πανό μέσα και έξω από τα γήπεδα. Εκδώσαμε κοινό οπαδικό έντυπο με απόψεις και δράσεις οργανωμένων οπαδών από διάφορες ομάδες, που διανέμεται δωρεάν και πλέον βγαίνει τακτικά κάθε 2 μήνες. Αρκετές φορές έχει φιλοξενήσει άρθρα και φωτογραφίες για τη θυρα9 όπως ήταν η πορεία και τα πανό που κάναμε σαν αντιδραση στη δολοφονία του αλέξη από αστυνομικό αλλά η βίαιη καταστολή που βιώσαμε εμείς οι ίδιοι από τους μμαδίτες στο ματς με τους ακατανόμαστους.

Πέρυσι τέτοια εποχή είχε γίνει η πρώτη ανοικτή εκδήλωση από τους rfu με συζήτηση για τον αθλητισμό τρομονόμο όπου μίλησε δικηγόρος και συμμετείχαν εκατοντάδες οπαδοί σε μια ιδιαίτερα εποικοδομητική συζήτηση. Θυμάμαι έντονα κάτι που μας είχε πει ο δικηγόρος: Παιδιά σίγουρα ο νόμος έχει πολλές ασάφειες και σε κάποια σημεία είναι και αντισυνταγματικός αλλά μη περιμένετε να τον ανατρέψετε από τις δικαστικές μάχες. Αυτό θα γίνει μόνο αν γίνει κοινωνικός αγώνας. Ήταν πολύ σημαντικό να ακούς κάτι τέτοιο από ένα δικηγόρο που μάχεται συνειδητά ενάντια στο σάπιο πολιτικό σύστημα.
Τη συζήτηση αυτή ακολούθησαν κι άλλες καθώς και προβολές ταινιών αλλά και παρεμβάσεις όπου κρίναμε αναγκαίο.

Γενικά αυτά τα 2 χρόνια οι rfu κατάφεραν να αποκτήσουν ρίζες σε κερκίδες και οπαδούς που πλήττονται από τη εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και να περάσει σε αυτούς μια διαφορετική κουλτούρα και στάση και αυτό φάνηκε και από το φεστιβάλ.

Σε ένα τέτοιο φεστιβάλ δεν θα μπορούσαμε να απουσιάσουμε, ήταν και για μας μια κατάκτηση για τα όσα παλέψαμε τόσο καιρό. Αδέρφια από διάφορες πόλεις ανταμώσαμε( ένας ήρθε από τις σέρρες για να καταλάβετε τη τρέλα του λαού). Μπαίνοντας στον χώρο του φεστιβάλ αντικρύσαμε ένα τεράστιο πανό. Το μήνυμα του ξεκάθαρο: Στο γήπεδο αυτό δεν χωράνε ηλεκτρονικά εισητήρια, μπίζνες, κάμερες, χαφιέδες, μπάτσοι, φασίστες. Οι κερκίδες κατάμεστες(εντάξει δεν ήταν και πολύ μεγάλες) από οπαδούς διαφόρων ομάδων που παρακολουθούσαν τα τουρνουά. Κυριαρχούν τα συνθήματα αλληλεγγύης στους οπαδούς(ιδιαίτερα γι αυτούς που βρίσκονται στα κελιά) Στο τουρνουά ποδοσφαίρου εντυπωσιάζει η ομάδα του συνδέσμου των ναβάχο με τους οποίους κολλήσαμε αμέσως αφού κάποιοι γνωριζόμασταν από πριν.

Με τη λήξη του πρώτου μέρους των τουρνουά, ακολούθησε ταινία με πολιτικούς κρατούμενους στη Ν. Αφρική όπου αντλούν δύναμη από το ποδόσφαιρο σε μια πραγματική ιστορία. Στη συνέχεια προβλήθηκε φιλμάκι από τις αντιδράσεις των οπαδών ενάντια στον αθλητικό τρομονόμο και η πρώτη μέρα του φεστιβάλ ολοκληρώθηκε με πάρτι μέχρι το πρωί.
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με τους τελικούς των τουρνουά. Οι ναβάχο με τη συμπαράσταση μας κατέκτησαν άνετα το τρόπαιο επικρατώντας στον τελικό με 4-2 του συνδέσμου του ατρόμητου. Ήταν ένας αντιφά εμφύλιος όπως άρμοζε σε ένα τέτοιο φεστιβάλ. Το κλιμα πανηγυρικό με φωτοβολίδες καπνογόνα και αντιφασιστικά συνθήματα. Με τη λήξη των τουρνουά έγινε συζήτηση με θέμα αθλητισμός και πολιτική και ακολούθησε προβολή ντοκυμαντέρ με θέμα φασισμός και ποδόσφαιρο. Το φεστιβάλ έκλεισε με ένα έξαλλο πάρτι με διασκέδαση και ποτόσφαιρο μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν θέλαμε να τελειώσει το φεστιβάλ ήταν για μας μοναδική εμπειρία. Φύγαμε από αυτό ενθουσιασμένοι για τα όσα ζήσαμε και με τη υπόσχεση στο επόμενο να είμαστε ακόμα περισσότεροι και πιο δυνατοί. Η επιτυχία του φεστιβάλ ξεπέρασε ακόμα και τις προσδοκίες μας και έβαλε πολύ ψηλά τον πύχη για το επόμενο.
Όσοι συμμετείχαμε και σε αυτό αλλά και τα αδέρφια μας που πήγαν στο βέλγιο σε ένα ακόμα μεγαλύτερο φεστιβάλ και γενικά όλοι μας έχουμε τώρα καθήκον να αξιοποιήσουμε αυτές τις εμπειρίες και να εντείνουμε τον αγώνα μας μέσα και έξω από τα γήπεδα ενάντια σε ότι μας πολέμα, μας εκμεταλλεύεται και μας καταπιέζει.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

44 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ

Γιατί, αλήθεια, τέτοια αδιαφορία, που να φτάνει στα όρια της περιφρόνησης της ιστορίας;
Γιατί να πηγαίνουν χαμένες τόσες θυσίες γενιών, χωρίς τη στοιχειώδη απονομή φόρου τιμής.

Πόσοι από εμάς άραγε γνωρίζουν ότι ο Σύλλογος Φοιτητών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ονομάζεται "Σωτήρης Πέτρουλας";

Ποιος ήταν, όμως, τελικά ο Πέτρουλας και ποια η συνεισφορά του στο γράψιμο της ιστορίας;

Ερωτήματα, που για χρόνια ολόκληρα ουδείς σε αυτό το Πανεπιστήμιο αξιώθηκε να απαντήσει. Γεγονότα που τιμούν ανθρώπους και ιδανικά και κανείς δε βρέθηκε να μνημονεύσει. Μια λησμονιά χρόνων δε μπορεί παρά να σε αφυπνίσει. Ένα χρέος και μια υποχρέωση μαζί, που σε καλούν να ξυπνήσεις μνήμες, να προσφέρεις κι εσύ το δικό σου λιθαράκι στην αξία της θυσίας και του αγώνα.
Γιατί ο Πέτρουλας, αν και ήταν εικοσιτριών ετών φοιτητής, έγραψε ιστορία.

Την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς.

Την ιστορία της Δημοκρατίας.

Έστω και τώρα, 36 χρόνια μετά, ας διαβάσουμε δυνατά το συγκλονιστικό τότε... Ας μάθουμε το γιατί και το πως. Την αξία των ιδανικών και το κόστος της θυσίας. Την προσφορά του αγώνα και το κέρδος του αίματος, που σίγουρα έπιασε τόπο.

Αλλά γιατί άραγε να πληρώνουμε πάντα τους "φονιάδες" με νεανικό αίμα για να μας αφήνουν ήσυχους;

Σωτήρη Σ' ευχαριστούμε...

Βιογραφικό



Γεννήθηκε το 1943 στη Μάνη από εργατική οικογένεια, η οποία αναγκάσθηκε να μετακομίσει στην Αθήνα, ύστερα από διώξεις, την περίοδο του εμφυλίου. Από πολύ μικρός ήταν ευαισθητοποιημένος γύρω από τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα και για το λόγο αυτό οργανώνεται στη Νεολαία Ε.Δ.Α.
Σα μαθητής φοίτησε σε νυχτερινό σχολείο στην Εμπορική Σχολή στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για το λόγο αυτό πέτυχε την εισαγωγή του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. το 1960 με υποτροφία.
Στα φοιτητικά του χρόνια εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας Ε.Δ.Α. Πρωταγωνίστησε στα κινήματα της Ελληνικής νεολαίας για τη Δημοκρατία. Για πολιτικούς λόγους αποβλήθηκε για έναν χρόνο από τη σχολή.
Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νεολαίας Ε.Δ.Α. ερχόταν σε σύγκρουση με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε στα Πανεπιστήμια με κύριο εκφραστή την Ε.Κ.Ο.Φ. (γνωστός πρωτεργάτης της ο Μιλτιάδης Έβερτ), καθώς και με το Σπουδαστικό Τμήμα της Ασφάλειας.
Στα γεγονότα των Ιουλιανών του 1965 πρωτοστάτησε μέσα από το κίνημα του 1 1 4 για Δημοκρατία και Ελευθερία.

(Εδώ να θυμίσουμε ότι μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου ο Βασιλιάς δίνει διερευνητική εντολή στο Νόβα για σχηματισμό κυβέρνησης. Υπουργός Δημόσιας Τάξης ορίστηκε ο Τούμπας ενώ ο Μητσοτάκης ορίστηκε Υπουργός Συντονισμού).
Και τη μοιραία νύχτα της 21ης Ιουλίου χτυπημένος συλλαμβάνεται από αστυνομικούς στις 10:00 το βράδυ στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά. Η πρώτη καταγραφή του χτυπημένου Πέτρουλα αναφέρεται στις 03:00 το πρωί της 22ας Ιουλίου στο Σταθμό Α' Βοηθειών στην Γ' Σεπτεμβρίου όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός του. Αυτόματα εκτυλίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια γρήγορης ταφής -πριν καν ανατείλει ο ήλιος- και απόκρυψης της αλήθειας.

Ωστόσο τα ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες θανάτου του παραμένουν αναπάντητα 36 χρόνια μετά :



· Που βρισκόταν ο Πέτρουλας από τις 10:00 μ.μ. που τον παραλαμβάνει η κλούβα μέχρι τις 3:00 π.μ. που δηλώνεται στο Σταθμό Α' Βοηθειών ;

· Είναι τυχαίο ότι αστυνομικοί με στολές γιατρών διαπίστωσαν το θάνατό του;

· Γιατί επιδίωξαν την ταφή του κρυφά από τους δικούς του και πριν ανατείλει ο ήλιος;

· Γιατί δεν επέτρεψαν σε γιατρούς της οικογένειας Πέτρουλα να κάνουν νεκροψία;

· Η επίσημη κρατική ιατροδικαστική εκδοχή κάνει λόγο για θάνατο από ασφυξία λόγω δακρυγόνου. Πώς όμως εξηγούνται τα ολικά σχισίματα στο λαιμό του που διαπίστωσαν οι δικοί του όταν πήραν τον νεκρό; Μήπως ήθελαν να καλύψουν τις μελανιές από πιθανό στραγγαλισμό;

· Είναι αλήθεια ότι είχαν εκδοθεί και αεροπορικά εισιτήρια προκειμένου να φυγαδευτεί ο νεκρός και να πεταχτεί στη θάλασσα σύμφωνα με τη μαρτυρία της Μάνας;

· Είναι αλήθεια πως είχαν αφαιρεθεί από το νεκρό ο εγκέφαλος και τα πνευμόνια πράγμα που θα αποδείκνυε την πραγματική αιτία θανάτου; Η εκταφή πάντως, όπως μαρτυρεί η Μάνα, απέδειξε πως το κρανίο του Πέτρουλα είχε δεχθεί ραφή από χειρουργική επέμβαση.

Η ιστορία μετά από 29 χρόνια ζητάει επιτέλους να καλύψει τα κενά της...

Ιουλιανά 1965


Bρισκόμαστε στον Ιούλιο του 1965. Περίοδος έντονων πολιτικών ζυμώσεων και αναταραχών. Περίοδος όπου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αμφισβητείται στην άσκηση των καθηκόντων της από το νέο βασιλιά Κωνσταντίνο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου αντιλαμβανόμενη τον ανακτορικό ρόλο που παίζει ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης Π. Γαρουφαλιάς, ζητά την αντικατάστασή του, αλλά παρεμποδίζεται από τον Κωνσταντίνο, που δεν υπογράφει το αντίστοιχο Βασιλικό Διάταγμα. Πρωθυπουργός και Βασιλιάς ανταλλάσσουν πέντε επιστολές, όπου, τελικά διαπιστώνεται, ότι η κυβέρνηση τελεί υπό βασιλική κηδεμονία. Ο Γ. Παπανδρέου δεν αποδέχεται τον εξευτελισμό και στις 15 Ιουλίου παραιτείται. Ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους εκδηλώνοντας την πίστη του στην νόμιμη κυβέρνηση του (την οποία είχε εκλέξει 1,5 χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του '69 με 52,72% και 171 έδρες). Ταυτόχρονα στα ανάκτορα αναζητούνται βουλευτές από την Ένωση Κέντρου για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Είναι οι λεγόμενοι αποστάτες, που θα καταφέρουν να πάρουν από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης, το Σεπτέμβρη, αφού έχουν ήδη προηγηθεί δύο αποτυχημένες προσπάθειες σχηματισμού κυβέρνησης. Όλο αυτό το διάστημα της αυλικής συνταγματικής εκτροπής, ο λαός βρίσκεται κάθε νύχτα στους δρόμους, δίνοντας με δυναμισμό τη δική του μάχη υπέρ της Δημοκρατίας. Σε εκείνες τις πρώτες διαδηλώσεις και συγκεκριμένα το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1965 βρίσκει το θάνατο ο φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, Σωτήρης Πέτρουλας. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι εκείνη την περίοδο δημιουργείται το κίνημα του "114" (ένα, ένα, τέσσερα), που αναφέρεται στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος "Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων" και αντιπροσώπευε το αίσθημα του λαού για Δημοκρατία, ενάντια στις παρεμβάσεις του Παλατιού.

Η δολοφονία

Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανώ τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο.



Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή "Εξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία". Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν' ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος.
Ένα κορίτσι φώναξε: "Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!". Κι άρχισε ο πανικός. Την ίδια στιγμή, από πολλές μεριές, μεγάλες ομάδες αστυνομικών ρίχνονταν πάνω στα πλήθη που σκορπούσαν, και τυφλά μανιασμένα κατέβαζαν πάνω στα κεφάλια τους τα κλομπ. Όποιος έπεφτε χάμω δεν εύρισκε λύπηση. Τον κλωτσούσαν, τον ποδοπατούσαν μες τους καπνούς των δακρυγόνων.

"Τούμπα δολοφόνε, Μητσοτάκη Αλ Καπόνε"
"Η Αθήνα καίεται, κατάρα στους προδότες"

Σα μακρινός απόηχος έφταναν οι κραυγές των σπουδαστών, πότε από την Ομόνοια, πότε από την Ακαδημίας, πότε από το Σύνταγμα. Είχαμε πράγματι σκοτωμένους; Γιατί αυτή η βάρβαρη επίθεση, αφού η συγκέντρωση διαλυόταν ειρηνικά; Ήταν η αντεκδίκηση της Δεξιάς στη θριαμβευτική κάθοδο του Παπανδρέου προχτές;
Τίποτε, είχαμε ξαναμπεί στον αστερισμό του παρακράτους και της τρομοκρατίας, το ίδιο που πριν δύο χρόνια δολοφόνησε τον Λαμπράκη. Πάνω από τη χαμένη άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο.

"...Εκείνο το βράδυ μου τηλεφώνησε πως θα αργούσε. Ασυναίσθητα προέτρεψα τ' αδέρφια του να φάνε και να ξαπλώσουν. Όμως εκείνα τον περίμεναν. Περιμένοντάς τον, λαγοκοιμήθηκα. Ξάφνου το κουδούνι χτύπησε δαιμονισμένα. Ήταν από την χωροφυλακή. Τι να ήθελαν τέτοια ώρα Παναγιά μου; Ρωτούσαν για το Σωτήρη.
- Μέσα είναι, κοιμάται και τρέχω αλαφιασμένη προς το δωμάτιό του. Η θέα του άδειου κρεβατιού μου πάγωσε την καρδιά. Κάτι κακό συμβαίνει.

- Μην πανικοβάλλεστε. Τον έχουν λίγο χτυπημένο σε νοσοκομείο. Να μην διανοείστε ότι θα κάνετε ρούπι από εδώ.

- Μου πήρατε το παιδί και μας κρατάτε και κρατούμενους άθλιοι.

- Πάρτε το όπως θέλετε. Από εδώ δε θα το κουνήσετε.

Σαν αγρίμι στο κλουβί, πληγωμένη από το να μην μπορώ να δω τ' αγόρι μου. Η ώρα προχώρησε. Αυτή τη φορά άνθρωποι της ΕΔΑ πέρασαν το κατώφλι του ανήσυχου σπιτιού. Έκαναν πως δε γνώριζαν, όμως το κακό το μήνυσαν στον άνδρα μου. Εγώ αγνοούσα τα πάντα.

Σε λίγο η Αστυνομία μας οδηγεί στην Ασφάλεια. Τέτοια εντολή είχαν. Τίποτα παραπάνω. Μα πως να ησυχάσω στο τζιπ; Να σου στερούν το ακριβοπαίδι σου, να μην ξέρεις που βρίσκεται το σπλάχνο σου, πως να είναι, χτυπημένος, μονάχος;

- Που μας πάτε επιτέλους; Δεν φτάνει που μας πήρατε το παιδί, μας θέλετε και κρατούμενους;
Στο τμήμα, μας φέρανε γλυκό. Ακούς γλυκό κανταΐφι στις 04:00 τα μεσάνυχτα. Εγώ δε θέλω γλυκό, τους λέω, τρίψτε το στα μούτρα σας, εγώ θέλω το γιο μου. Αρπάζω όποιον βρίσκω μπροστά μου και λέω: βρε παλιόσκυλα, σκοτώνετε τα παιδιά του λαού με πενταροδεκάρες. Μάνα δε σας γέννησε κι εσάς, μάνα δεν κλαίει για σας;

Την ίδια ώρα στο γραφείο του Καραμπέτσου (αρχηγός Αστυνομίας) πιέζουν τον άντρα μου να υπογράψει ότι ήταν ατύχημα.

Και υπογράφει...

Φόνος εκ προ μελέτης

-Είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε τα έξοδα της κηδείας.
Παιδί μου, λεβέντη μου, αηδόνι και λιοντάρι.
Κακούργοι, καταραμένοι να' στε.."

- Σκότωσαν το Σωτήρη.

-Τον πήγαν στο Νεκροτομείο. Οι μπάτσοι έχουν ζώσει την περιοχή και δεν αφήνουν κανένα να πλησιάσει.
"...Κάποιος, ευλογημένος να' ναι, κρυφά μου μηνύει να τρέξουμε στην Κοκκινιά. Σκοπεύουν να τον θάψουν μόλις βγει ο ήλιος. Τρέχουμε. Ένα μικρό γεροντάκι, παπάς, μας πλησιάζει. Μας δείχνει τον τάφο που πριν λίγο επιχείρησαν να θάψουν το Σωτήρη μου.

- Χριστιανική κηδεία στις 01:00 τα μεσάνυχτα. Δεν έχετε επιτέλους ούτε ιερό ούτε όσιο; Πριν βγει ο ήλιος μου ζητάτε λειτουργία; Ούτε οι Γερμανοί δεν το αποτόλμησαν. Αντίχριστοι. Είχε αντιδράσει καθοριστικά ο παπάς..."

- Το πτώμα του Σωτήρη εξαφανίστηκε από το Νεκροτομείο. Απαγωγή νεκρού, για φαντάσου !

Ο Μίκης όμως μαζί με Μπριλλάκη, Νεφελούδη, Ηλιόπουλο, κινούνται δραστήρια για να σταματήσουν την ταφή και να γίνει νεκροψία με την παρουσία γιατρών της οικογένειας. Διότι λένε υπάρχουν πληροφορίες πως ο Σωτήρης στραγγαλίστηκε. Όλοι στο Νεκροταφείο της Κοκκινιάς.

"...Καψάσκης προς Τούμπα: Κύριε υπουργέ, παραιτούμαι, είμαι εγκλωβισμένος από δικηγόρους. Ο Ηλιόπουλος παίρνει βίαια το ακουστικό.

- Θέλουμε το νεκρό μας στο σπίτι.

- Και που θα τον θάψετε;

- Στον κήπο μου δολοφόνοι, αρκεί να μας τον δώσετε. Να τον χαρώ για τελευταία φορά. Έστω και σιωπηλό.

- Τ' ακούς Τούμπα; λέει η Μάνα. Φοβάστε το Σωτήρη μου ακόμα και νεκρό;

- Πάρτε τον λοιπόν αλλά να ξέρετε κ. Ηλιόπουλε ότι αναλαμβάνετε ευθύνες για οτιδήποτε κι αν συμβεί. (απόκριση Τούμπα)

- Εγώ δεν υπογράφω συναλλαγματικές. Ο λαός κλαίει το νεκρό του. Εσείς να προσέχετε πως πορεύεστε..."
Μέσα από τις πικροδάφνες μια καθαρή φωνή, γεμάτη οργή και σπαραγμό, έπιασε το μοιρολόι.

Αχ και δεν τους έδωνες μιλιά,
τι δεν εμπόρας καψερό,
είχες τη σφαίρα στο λαιμό,
κι αδέρφι, ω αδέρφι, αδέρφι.

Ο Σωτήρης ζει. Κάτω οι δολοφόνοι. Ένα ένα τέσσερα.

Λίγο πριν από τις δύο το πτώμα του Πέτρουλα μπήκε στο Νεκροτομείο. Στο μεταξύ είχαν φτάσει κι οι δικοί του. Όταν η μάνα του αντίκρισε τους αστυνομικούς ξέσπασε σε λυγμούς. Καθάρματα. Τι σας έκανε το παιδί μου και το σκοτώσατε;

Πέστε μου, δολοφόνοι. Γιατί σκοτώσατε το Σωτήρη μου;

Ψηφίσματα, διαμαρτυρίες, τηλεγραφήματα. Η Ελλάδα σειέται απ' άκρη σ' άκρη. Οι επαρχίες δεν πάνε πίσω από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Δημοτικά Συμβούλια, οργανώσεις, σύλλογοι, συνδικάτα, ενώσεις, οι πάντες.
Η γενική επιφυλακή της Αστυνομίας συνεχίζεται. Πότε θα γίνει η κηδεία κι από που.

Η σκιά του καπνοκοπτήριου πλάκωνε το χαροκαμένο σπίτι, σου καταπλάκωνε και την ψυχή. Το άχαρο κτίριο, με τα σπασμένα τζαμοπαράθυρα θα μπορούσε να είναι το σύμβολο της εγκατάλειψης και της μιζέριας αυτής της φτωχογειτονιάς.

Είχαν τοποθετήσει χάμω το λείψανο μέσα σε φέρετρο με κρυστάλλινες πλευρές ένα ξανθό παλικάρι ψηλό, ένα μέτρο και ογδόντα, είκοσι τριών χρονών λεβέντης πάνω στην καλύτερη ώρα του. Από πάνω του, ορθοί με σφιγμένα δόντια, ο πατέρας, ο αδερφός και δυο άλλοι συγγενείς ή χωριανοί.



Ο χώρος γύρω από το σπίτι γέμιζε νεολαίους, που είχαν πει το τελευταίο χαίρε, μα δεν έφευγαν. Περίμεναν εκεί, και όλη τους η στάση έδειχνε πως θα έδιναν μάχη και θα γινόταν σκοτωμός, αν η αστυνομία επιχειρούσε κι άλλη απαγωγή.

Μέσα στο πλήθος μπορούσες να διακρίνεις πολλούς μυστικούς με πολιτικά. Τους αναγνώριζες από το ύφος, το άγαρμπο κόψιμο της φορεσιάς και πιο πολύ από τα μαύρα μυτερά σκαρπίνια τους.

Κάποιος έριξε την ιδέα να καθίσουμε χάμω σταυροπόδι. Σε λίγο δεν έβλεπες ως ψηλά τον ανήφορο παρά μόνο τους μυστικούς όρθιους. Ήταν κωμικοί στην αμηχανία τους, κοιτάζονταν, πολλοί κάθισαν κι άλλοι έκαναν πως φεύγουν πίσω από το καπνοκοπτήριο.

Κάποιος έπιασε να τραγουδάει από τον Επιτάφιο. Είχε ζεστή σωστά βαλμένη φωνή.

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που
αγάπαγες...

Τριακόσια στόματα πήραν χαμηλόφωνα το σκοπό, που υψώθηκε πάνω από τα κεφάλια μας και πέρα από τη φτωχογειτονιά. Τα νιάτα θρηνούσαν τον λεβέντη τους και τη χαμένη άνοιξη, με λόγια που σε σφάζανε.

...και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Η Ματθίλδη έβαλε το χέρι της μέσα στη φούχτα μου. Σουρούπωνε. Ο αέρας μύριζε δυνατά γαρίφαλα και νάρκισσους. Κοίταξα γύρω μου κι είδα πολλά ζευγάρια να κάνουν τη χειρονομία της Ματθίλδης.

Άνοιξη, άνοιξη της νιότης και του κόσμου, μαχαιρωμένη άνοιξη, ως πότε πιά;

Το πλήθος συνέχιζε να φτάνει, καθένας έβρισκε λίγο χώρο και καθόταν αθόρυβα. Ο κύκλος απλωνόταν. Όταν είπαν το στίχο:

και τώρα εσβήστης κ' έσβησε το φέγγος κ' η φωτιά μας

ακούστηκε ένας πλατύς αναστεναγμός κι έγινε σιωπή.

Κι ο κόσμος να έρχεται, να μη σταματάει. Χιλιάδες φωνές είχαν πάρει τον Επιτάφιο και χαμηλά - χαμηλά τον τραγουδούσαν. Άκουες λυγμούς κοριτσιών, έβλεπες γέρους να κλαίνε μέσα στο μαντήλι τους.
Σα να πέρασε τις χιλιάδες που ξαγρυπνούσαν ένα κύμα καινούριου σφρίγους. Τα κορμιά στυλώνονταν: "Νικήσαμε!". "Σιγά, σεβαστείτε το νεκρό!". "Ο Σωτήρης νίκησε, ο Σωτήρης ζει!".

Η Μαλτθίδη μου πίεζε την παλάμη πάνω στην καρδιά της: "Μπράβο του! Κι αυτή τη μάχη την κέρδισε, ακόμη και νεκρός!".

Κι όταν μπήκε για καλά το πρωινό κι ο ήλιος έπιασε να καίει, ο Σωτήρης ετοιμάστηκε για την τελευταία του κατοικία.

Εικοσιπέντε χιλιάδες συγκεντρωμένοι από νωρίς στον Κολωνό, ξέσπασαν σε ένα πανδαιμόνιο από ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, ιαχές και κατάρες, όταν φάνηκε στο κατώφλι το λείψανο.

- Ο Σωτήρης ζει !

Ένα δάσος από χέρια πασχίζει ν' αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο.

Επιτέλους σχηματίζεται η πομπή.

Προπορεύεται η σημαία του 114, το Κεντρικό Συμβούλιο των Λαμπράκηδων με το Μίκη Θεοδωράκη επικεφαλής, αντιπροσωπείες της νεολαίας, πολιτικοί. Πίσω από το νεκρό οι συγγενείς του κι ύστερα η Αθήνα ολόκληρη.

Σωτήρη Πέτρουλα αηδόνι και
λιοντάρι, βουνό και ξαστεριά.
Σωτήρη Πέτρουλα
σε πήρε ο Λαμπράκης,
σε πήρε η Λευτεριά.

Η πομπή περνάει από την οδό Λένορμαν, από την πλατεία Μεταξουργείου, τη λεωφόρο Αχιλλέως, την Αγίου Κωνσταντίνου:

Σωτήρη Πέτρουλα
οδήγα το Λαό σου,
οδήγα μας μπροστά.

Η τελευταία διαδήλωση του Σωτήρη:

Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι όταν είδα τον πατέρα του ήρωα, που τον είχαν σηκώσει στα χέρια οι φίλοι του παιδιού του, τον άκουσα να λέει:

"Αδέρφια του παιδιού μου... Ο Σωτήρης ζει... Αγωνισθείτε για το ξερίζωμα του φασισμού... Ο Σωτήρης μου γι' αυτό θυσιάστηκε... Δεν θέλω να κλαίτε... Εμπρός στον αγώνα για τη Δημοκρατία..."



Κι έτσι με συνεπήρε και μένα το παραλήρημα του κόσμου και πίστεψα μαζί με τον πατέρα του, και πίστεψα μαζί με τον κόσμο, πως ο Σωτήρης δεν πέθανε.

Κι όταν στην οδό Σταδίου, στο σημείο, που όπως θα πει σε λίγο ο Μίκης, οι εχθροί επισήμαναν, απομόνωσαν και σκότωσαν το γελαστό παιδί, τα πλήθη αυθόρμητα παραμέριζαν, αφήνοντας στην άσφαλτο και το πεζοδρόμιο ένα κενό...Τι κενό; Ένα λοφίσκο από κόκκινα γαρίφαλα και τριαντάφυλλα, που ψήλωνε από στιγμή σε στιγμή:

... τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε.

Κι αντηλαλήσαν τα συνθήματα:

- Ενότητα.
- Ο στρατός με τον λαό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΑΦΝΗ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

"Και γιατί όχι; Κι αν χάθηκε μια άνοιξη, στο χέρι τους είναι να την ξαναφέρουν ακόμη πιο μεγάλη και λαμπρή.
Ο Σωτήρης ζει. Ο παλμός της ζωής του μετατράπηκε σε ενέργεια, γίνηκε κινητήρια δύναμη, που εμψυχώνει κι ενθουσιάζει κι εμπνέει και οδηγεί.

Ευλογημένοι όσοι στα μαρμαρένια αλώνια νικούν το Χάρο, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας."

(Τα πλάγια γράμματα είναι μαρτυρίες της ίδιας της μητέρας του.) Τα όσα διαβάσατε ήταν μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία, το έργο και τη θυσία του Σωτήρη Πέτρουλα. Πηγές μας ήταν οι δικοί του άνθρωποι η Μάνα του Σωτήρη και ο αδερφός του Παναγιώτης, συνδικαλιστές της ΑΣΟΕΕ την περίοδο 1974-75 το βιβλίο η "Χαμένη Άνοιξη" του Στρατή Τσίρκα, απ' όπου και τα αποσπάσματα στις σελίδες 4 - 6, η εφημερίδα "ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ" της Πέμπτης 15 Ιουλίου 1993 και τέλος φωτογραφίες πάρθηκαν και από το βιβλίο "Ιουλιανά 1965, 100 μέρες που συγκλόνισαν την Ελλάδα" του Φ. Λάδη.

Εμείς από την πλευρά μας θέλουμε να γνωστοποιήσουμε ότι η σημερινή μας έκδοση ήταν μόνο η αρχή. Η αρχή μιας ευθύνης, ενός χρέους που νιώθουμε και που με τίποτα δεν μπορούμε να προσπεράσουμε. Πολύ σύντομα λοιπόν να είστε σίγουροι ότι θα επανέλθουμε.

Σαν τον αητό φτερούγαγε
στη στράτα
τον καμαρών' η γειτονιά
στα παραθύρια
με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια
λεβέντης εροβόλαγε.
Στα μάτια του ένα σύννεφο
μες στη καρδιά του σίδερο.
Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο
και ο χάρος εροβόλαγε.
Σφαλούν τα μάτια και οι καρδιές
σφαλούν τα παραθύρια
μετά χυμάει ο χάροντας καβάλα
και κείνος χαμογέλαγε.
Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη;
Ποιον κουβεντιάζ' η γειτονιά και
ανανταριάζει;
Γιατί βουβαίνονται βουνά και κάμποι;
Λεβέντης εροβόλαγε.

Προτάσεις μνήμης



Το αφιέρωμα μας αυτό, ελπίζουμε να γίνει αιτία να θυμηθούμε πολλά. Από αυτά που μας ενώνουν και μας τιμούν. Να θυμηθούμε ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Τον Σωτήρη Πέτρουλα.

Γιατί είμαστε αντίθετοι στη λήθη, στην αδιαφορία και στον ατομικό απομονωτισμό της εποχής μας.

Γιατί θέλουμε να φέρουμε στην επιφάνεια γεγονότα και καταστάσεις "επιμελώς ξεχασμένες" που σημάδεψαν την Ελληνική κοινωνία και τον εκπαιδευτικό χώρο, κινητοποιώντας τεράστιες λαϊκές δυνάμεις ενάντια στην καταπίεση και στον αυταρχισμό. Ενάντια στην ασυδοσία του αστυνομικού κράτους και των παραοργανώσεων που έκαναν θραύση τρομοκρατώντας και εκβιάζοντας τους φοιτητές.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβαση μας αυτή καταθέτουμε τις σκέψεις μας, πιστεύοντας ότι είναι καιρός να ταρακουνήσουμε τα θολά και στάσιμα νερά της σημερινής πραγματικότητας.
Συγκεκριμένα ΔΙΕΚΔΙΚΟΎΜΕ:

· Να ενεργοποιηθεί επιτέλους ο Σύλλογος Φοιτητών και να ασχοληθεί με τα καθημερινά προβλήματα των φοιτητών καθώς και με τα γενικότερα αιτήματα της Ελληνικής εκπαίδευσης, όπως ο Πέτρουλας τα οραματίστηκε.

· Να καθιερώσει ο Σύλλογος Φοιτητών Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών σε συμφωνία με τις Πρυτανικές Αρχές ημέρα μνήμης και εκδηλώσεων. Μια συγκεκριμένη ημερομηνία όπου κάθε χρόνο θα θυμόμαστε ορισμένοι και θα πρωτομαθαίνουμε οι υπόλοιποι την προσφορά και την συνεισφορά του Σωτήρη στην ιστορία. Για να μας φωτίζει το μεγάλο του παράδειγμα στους μικρούς καθημερινούς μας αγώνες.

· Να δοθεί μία αίθουσα που θα εφοδιαστεί με αρχειακό υλικό επί της προσωπικότητας του, της δράσης του της εποχής του.

· Να δοθεί σε ένα Αμφιθέατρο το όνομά του.

· Τέλος να στηθεί η προτομή του σε κάποιο χώρο του Πανεπιστημίου μας.

Και αυτά προφανώς ως ελάχιστο δείγμα γραφής από την πλευρά μας ότι έχουμε δικαίωμα στη μνήμη και συνάμα υποχρέωση.

Γιατί τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη μας ζωή
τ' όνειρο σου ανασταίνω
και το κάθε σου γιατί.

Η σφραγίδα του συλλόγου φοιτητών ΑΣΟΕΕ



Η διπλανή σφραγίδα είναι αυτή που για 27 ολόκληρα χρόνια, χρησιμοποιεί ο Σύλλογος Φοιτητών ΑΣΟΕΕ "Σωτήρης Πέτρουλας".

Μετά από επικοινωνία που είχαμε με συνδικαλιστές της εποχής του '65 αλλά και μετά την μεταπολίτευση (π.χ. Στέλιος Παπάς, Μπαλαούρας Μάκης) μάθαμε τα εξής: μετά το θάνατο του Σωτήρη Πέτρουλα, δημιουργήθηκε από φίλους του πολιτική κίνηση με την επωνυμία του η οποία όμως με την πάροδο 2 ετών διαλύθηκε.

Στην Μεταπολίτευση και τους πρώτους μήνες του 1975 το Δ.Σ. του τότε Συλλόγου αποφάσισε να ονομάσει το Σύλλογο Φοιτητών της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών σε "Σωτήρη Πέτρουλα". Ταυτόχρονα αποφάσισε να ανακηρύξει τον Πέτρουλα επίτιμο μέλος του.

Το αν υπήρξαν ανάλογες κινήσεις τιμής και αναγνώρισης του Σωτήρη δε στάθηκε δυνατό να το μάθουμε.
Αυτό που επίσης μας πληροφόρησε η οικογένειά του ήταν ότι μέχρι το 1985 και κάθε χρόνο πραγματοποιούνταν πορεία στη μνήμη του από την ΑΣΟΕΕ προς το σημείο που έπεσε στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρήστου Λαδά.

http://www.politikokafeneio.com/istoria/petroulas241204.htm

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΝΑΖΙ ΜΑΖΙ, ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ


ο έρωτας κι η μολότοφ δεν κρυβονται (ανταπόκριση από αντικατασταλτική αντιφασιστική πορεία 07/07/09 και συντομο χρονικό συνεργασίας χρυσαυγιτών ΜΑΤ στον δρόμο τους τελευταίους μήνες)



(ανταπόκριση από πορεία 07/07/09)

Μπάτσοι και ναζί το ίδιο μαγαζί… Είναι τόσο συνηθισμένο που πλέον δεν αποτελεί είδηση για την πλειοψηφία των αστικών ΜΜΕ, που όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν προετοιμάσει το κλίμα συνεργασίας και κοινής επίθεσης των δημοκρατικών και φασιστικών ομάδων βίας. Για άλλη μια φορά η αντιπληροφόρηση, είναι το μόνο καταφύγιο των αγωνιζόμενων, στην προσπάθεια τους να σπάσουν την φασιστική σιωπή που επιχειρεί να επιβληθεί απέναντι στα εγκλήματα και τον ολοκληρωτισμό του αστικού καθεστώτος.

Οι αγωνιζόμενοι-ες όμως βρέθηκαν στον δρόμο. Για μια πρώτη, αναγκαστικά καθυστερημένη αλλά και κινηματικά οργανωμένη απάντηση στο σύγχρονο απαρτχαϊντ που επιχειρείται να χτιστεί στο κέντρο της Αθήνας, με τις συνεχείς επιχειρήσεις σκούπα, τις συλλήψεις, τις απελάσεις τους ξυλοδαρμούς μεταναστών και με την δημιουργία μιας γειτονιάς «φασιστικά καθαρής» στο κέντρο της Αθήνας. Απέναντι στα καθάρματα της αστυνομίας, της τηλερουφιανιάς και των νεοναζί που επιχειρούν, σε κοινωνική συμμαχία με μικροαστούς - μαγαζάτορες – ψηφοφόρους του Λ.Α.Ο.Σ,. να επιβάλλουν την αντι-εξέγερση τους στους μετανάστες, το φθηνό προλεταριάτο που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο σηκώνει το κεφάλι του ενάντια σε κράτος κι αφεντικά.

Πάνω από 2.500 άτομα πορεύθηκαν από την Ομόνοια προς τον Άγιο Παντελεήμονα, μαζικότητα ενθαρρυντική κατά την διάρκεια ενός δύσκολου «καλοκαιριού». Μαζικότητα ενδεικτική της αδυναμίας των μηχανισμών του κράτους να επιβάλλουν έναν «μεταδεκεμβριανό» τρόμο, αφού όλοι/ες γνώριζαν τον αυξημένο κίνδυνο επίθεσης από τα φονικά χημικά και μαχαιριά του (παρα)κράτους, αλλά και πάλι προτίμησαν τον δρόμο από τον καναπέ. Όπως και κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική ήταν κι η παρουσία Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών, διάσπαρτων στην συγκέντρωση και την πορεία, παρουσία ενδεικτική των αγωνιστικών δεσμών που χτίζονται κινηματικά τα τελευταία χρόνια.

Οι διαδηλωτές πορεύθηκαν με ιδιαίτερο παλμό επί της Γ Σεπτεμβρίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι συντροφοι που βρίσκονταν στην ΑΣΟΕΕ μας μετέφεραν ότι τα συνθηματα πραγματικά δονούσαν την Πατησίων, όταν η πορεία περνούσε από την Βικτώρια: Ακούστηκαν ενδεικτικά:

Μπάτσοι – TV– Νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί

Φασίστες – κουφάλες έρχονται κρεμάλες

Ποτέ, ποτέ, ποτέ και πουθενά, τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά

Ξένοι εργάτες αδέλφια μας

Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι, στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι

Η εθνική ενότητα είναι μια παγίδα, οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα

Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών Ρουφιάνων Δολοφόνων και Βασανιστών

Η μεγάλη διαδήλωση άρχισε να κατεβαίνει την Κοδριγκτώνος ακολουθούμενη από πίσω από διμοιρίες ΜΑΤ και γνωρίζοντας ότι στην διασταύρωση με Αχαρνών, δίπλα στην πλατεία-φρούριο των φασιστών, τους περίμεναν ναζί και μπάτσοι. Πράγματι, με το που η κεφαλή της διαδήλωσης πλησίασε το επίμαχο σημείο τα νεοναζιστικά σκουλήκια είχαν βγει και προκαλούσαν την διαδήλωση να τους πλησιάσει επιδεικνύοντας τις μολότοφ που κουβαλούσαν, ενώ τα ΜΑΤ κάθονταν ακριβώς δίπλα στους «άστολους» συναδέλφους τους.. Η διαδήλωση επιχείρησε να προχωρήσει, προετοιμασμένη για σύγκρουση, και οι νεοναζί για άλλη μια φορά με τις πλάτες των ΜΑΤ επιτέθηκαν πρώτοι. Οι φασίστες έριξαν μολότοφ, φωτοβολίδες και πέτρες και δέχτηκαν φωτοβολίδες και πέτρες. Ευτυχώς η μολοτοφ δεν βρήκε ποτέ τον στόχο της, αντίθετα οι φασίστες παρά λίγο να καούν μεταξύ τους...

Κι όταν αυτά τελείωσαν, επενέβησαν για άλλη μια φορά τα ΜΑΤ, για να βγάλουν κυριολεκτικά το φίδι από την τρύπα… Ακολούθησε καταιγισμός χημικών πάνω στο σώμα μιας πυκνής διαδήλωσης, σε ένα στενό δρόμο, σε μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα. Ακόμα και προετοιμασμένοι για τον χημικό πόλεμο διαδηλωτές, ανέφεραν την ιδιαίτερη οξύτητα των συγκεκριμένων χημικών στην επαφή τους με το δέρμα, ενώ και οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών δοκίμασαν από πρώτο χέρι τα χημικά προϊόντα του κράτους. Η διαδήλωση οπισθοχώρησε, ενώ οι διμοιρίες έτρεχαν και χτυπούσαν στο ψαχνό τον αμυνόμενο κόσμο. Θέλοντας και μη, διαδηλωτές έστριψαν στα γύρω στενά όπου είχαν στήσει κι εκεί καρτέρι και χτυπούσαν οι ένστολοι δολοφόνοι.

Παρ’ όλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι στην ουρά της διαδήλωσης, οπισθοχώρησε συντεταγμένα ευθεία στην Κοδριγκτώνος με κατεύθυνση την Πατησίων, αντιμετωπίζοντας με ψυχραιμία τις διμοιρίες που βρίσκονταν σε εκείνο το σημείο κι οι οποίες αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Επί της Πατησίων, το «ψύχραιμο» κομμάτι της διαδήλωσης ενώθηκε με τους κυνηγημένους διαδηλωτές από τα στενά κι όλοι μαζί κατευθύνθηκαν προς την ΑΣΟΕΕ, έξω από την οποία στήθηκαν οδοφράγματα και ξέσπασαν νέες συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις. Στην ΑΣΟΕΕ βρισκόντουσαν σύντροφοι έτοιμοι να προσφέρουν τις απαραίτητες πρώτες βοήθειες για τα χημικά.

Πάρα την λυσσαλέα επίθεση του (παρα)κράτους, παρά την (δεδομένη) αδυναμία επανακατάληψης του φασιστικού οχυρού, 7 μήνες ακριβώς μετά την έκρηξη του Δεκέμβρη, τα ίδια πρόσωπα έστηναν οδοφράγματα στην Πατησίων κι υπερασπίζονταν συλλογικά την παρουσία τους, με το μόνο αποτελεσματικό όπλο το οποίο διαθέτουν απέναντι στον επιταχυνόμενο εκφασισμό της αστικής δημοκρατίας: Την αλληλεγγύη.

Για να μην ξεχνιόμαστε, κι επειδή τίποτα δεν τέλειωσε μετά την χθεσινή μάχη, αντίθετα η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι το καλοκαίρι είναι ευνοϊκή περίοδο για φασιστικούς πειραματισμούς από την πλευρά του (παρα)κράτους, ακολουθεί ένα ενδεικτικό χρονολόγιο τη συντονισμένης επίθεσης φασιστών-αστυνομίας απέναντι σε μετανάστες-αντιφασίστες στο κέντρο της Αθήνας, τους τελευταίους μήνες:



ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΦΑΣΙΣΤΩΝ-ΜΑΤ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ

24/11 «Επιτροπές κατοίκων» καλούν σε συγκέντρωση με κεντρικό σύνθημα έξω οι μετανάστες από την γειτονιά μας». Η πρώτη δημόσια συμμαχία των φασιστών με λίγες δεκάδες νοικοκυραίους, που αποποιούνται μεν την ταυτότητα του ρατσιστή, αλλά προσφέρουν την κοινωνική κάλυψη, έτσι ώστε οι νεοναζί να «καθαρίσουν» από μετανάστες την περιοχή (μπας και μπορέσουν πότε να αξιοποιήσουν τα «υποτιμημένα» τους ακίνητα). Οι νεοναζί επιτίθενται σε μετανάστες που διαμένουν στην περιοχή και σε δημοσιογράφους που επιχειρούν να καλύψουν τις εγκληματικές τους ενέργειες. Έπειτα βοηθούν τους «συναδέλφους» τους στα ΜΑΤ να επιτεθούν μαζί στην αντιφασιστική συγκέντρωση, η οποία τους αποκρούει.Στην αντιφασιστική συγκέντρωση συμμετέχουν πλην αριστερών κι αντιεξουσιαστών κι αρκετοί μετανάστες.

19/01: Δεύτερη καλεσμένη συγκέντρωση της «επιτροπής πολιτών», δεν πραγματοποιείται στην πλατεία γιατί αυτή έχει καταληφθεί από αντιφασίστες. Οι μπάτσοι στο κέντρο, επιτίθενται με χημικά στην αντισυγκέντρωση και ρίχνουν και 2 φυσουνιές για τα μάτια του (δημοκρατικού) κόσμου στους φασίστες.

09/05: Οι «επιτροπές Ελλήνων πολιτών για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς», η κοινωνική ταμπέλα ουσιαστικά των νεοναζί με την οποία προσπαθούν να σπείρουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο σε λαϊκές γειτονιές, καλεί σε συγκέντρωση στην Ομόνοια. Καλούνται αντισυγκεντρώσεις από αντιεξουσιαστικές και αριστερές οργανώσεις. Τα ΜΑΤ διαλύουν με χημικά την αντισυγκέντρωση των αντιεξουσιαστών στην Κάνιγγος. Στην Ομόνοια, οι νεοναζί επιτίθενται σε συνεργασία με τα ΜΑΤ στο κατειλημμένο Εφετείο. Ο φωτορεπόρτερ Σπ. Τσακίρης τραυματίζεται από χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, την οποία καταγγέλλει ότι την πέταξαν νεοναζί. Οι καταληψίες μετανάστες αμύνονται και διώχνουν τους φασίστες εισβολείς.

20/5: Επιχειρήσεις σκούπα της ΕΛ.ΑΣ. στον Άγιο Παντελεήμονα. Ένας μπάτσος σκίζει το κοράνι που κρατάει ένας μετανάστης, περιστατικό που γίνεται η αφορμή για διαδηλώσεις των ασιατικής καταγωγής μεταναστών.

22/5: Οργισμένη διαδήλωση – καταγγελίας για το περιστατικό με το κοράνι χιλιάδων μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας. Συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις παρά τις εκκλήσεις για ηρεμία των θρησκευτικών ηγετών, καταστροφή καταστημάτων στην Γ Σεπτεμβρίου. Βάρβαρη επέμβαση ΜΑΤ κι ομάδας Δ, ξυλοδαρμοί και συλλήψεις στην Βικτόρια.Παρακρατικοί πραγματοποιούν εμπρηστική επίθεση σε χώρο προσευχής Μπαγκλαντεσιανών το ίδιο βράδυ με 5 τραυματίες, ενώ εντείνεται το πογκρόμ στην περιοχή.

28/5: Αναρχικοί/αντιεξουσιαστές/αντιφασίστες σπάνε το λουκέτο που έχουν τοποθετήσει φασίστες στην παιδική χαρά του Άγιου Παντελεήμονα για να μην χρησιμοποιείται από μετανάστες.

01-03/06: Αποκλεισμός και πρώτες επιχειρήσεις εκκένωσης του Εφετείου από αστυνομικές δυνάμεις

09/06: Νέα αντιφασιστική παρέμβαση στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, στην οποία οι φασίστες έχουν ξανατοποθετήσει λουκέτο. Συντονισμένη επίθεση ΜΑΤ – Δελτάδων – νεοναζί. Συγκρούσεις στην ΑΣΟΕΕ και συλλήψεις από τους μπάτσους. Προσαγάγεται στο τμήμα κάτοικος που πήγε το παιδί του στην παιδική χαρά, ενώ τα φασιστοειδή επιχειρούν να τον λιντσάρουν.

12/06: Μετά την εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς, ξεκινάει πογκρόμ εναντίον μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο θα συνεχιστεί όλο τον μήνα χωρίς ουσιαστική αντίσταση.

15/06: Μπάτσοι στρατοπεδεύουν έξω από το Εφετείο και χτυπάνε όποιον μετανάστη βγαίνει απ’ αυτό. Η σταδιακή εκκένωση θα συνεχιστεί τις επόμενες μέρες.


Κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ


Υ.Γ. Για να ξέρουμε τι είδους οπλισμένη ηλιθιότητα έχουμε να αντιμετωπίσουμε: Ακόμα και τα ξυρισμένα άδεια (ή γεμάτα περιττώματα) κεφάλια, έχουν ανάγκη κάποια πρόφαση αλήθειας για να συνεχίσουν την απάνθρωπη δράση τους. Οι φασίστεςδεν πρόκειται ποτέ να παραδεχθούν δημόσια την συνεργασία τους με τους μπάτσους, αφού η προπαγάνδα τους, θέλει την οργάνωση τους να αντιμάχεται ένα «διεφθαρμένο κι ανθελληνικό καθεστώς», που υποτίθεται ότι την κυνηγάει. Μπορεί σε εμάς να φαίνεται αστείο, αλλά το φασιστικό δηλητήριο τέτοιου είδους προπαγανδιστικά εργαλεία είναι εξαναγκασμένο να χρησιμοποιήσει στην προσπάθεια του να εξαπλωθεί σε λαϊκές γειτονιές. Γι’ αυτό το λόγο μέσα από τα siteτους διακινούν στο διαδίκτυο υλικό από τις χθεσινές συγκρούσεις, τ’ οποίο προσπαθεί ν’ αντιστρέψει την πραγματικότητα της συνεργασίας τους με τα ΜΑΤ. Το θέμα είναι λοιπόν, ότι χρησιμοποιούν τόσο αστεία επιχειρήματα που αναρωτιόμαστε πραγματικά ποιον θα πείσουν: Σ’ ένα βίντεο που έχει τραβήξει ένας απ’ αυτούς δείχνουν την διαδήλωση σταματημένη κι αυτούς απέναντι της να προκαλούν. Εκεί μας ενημερώνουν ότι «οι χιλιάδες αναρχικοί επιτέθηκαν πρώτοι, με πέτρες, φωτοβολίδες, μολότοφ εναντίον λίγων δεκάδων Ελλήνων που υπερασπίστηκαν το έδαφος τους με αξιοπρέπεια, ενώ τα ΜΑΤ, που τους είχαν αφήσει ανυπεράσπιστους, θυμήθηκαν να επέμβουν λίγο αργότερα». Όσο για την μολότοφ ισχυρίζονται το… «θεϊκό»: ότι πετάχτηκε προς το μέρος τους από τους διαδηλωτές και την μάζεψε κάποιος από αυτούς και την πέταξε πίσω!!! Είναι γνωστό άλλωστε πόσο σύνηθες είναι να πετάνε οι διαδηλωτές μολότοφ κι αυτές όχι μόνο να μην σπάνε, αλλά να τους επιστρέφονται… Δε πα να τρίζουν τα κοκάλα του Γκαίμπελς, στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι το μόνο επιχείρημα που μπορεί να δικαιολογήσει την μη εξοικείωση τους με το συγκεκριμένο όπλο, αφού αλλιώς θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι παραλίγο να καούν μεταξύ τους.